พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · สุวรรณพิมโพหนวรรค
๑. สุวรรณพิมโพหนิยเถราปทาน (๒๗๑) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในสุวรรณพิมโพหนวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สุวรรณพิมโพหนวรรค สุวรรณพิมโพหนิยเถราปทาน (๒๗๑) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๔๔๐–๔๔๐
๒๘. สุวัณณพิมโพหนวรรค
๑. สุวัณณพิมโพหนิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระสุวัณณพิมโพหนิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายหมอน
(ท่านพระสุวัณณพิมโพหนิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๒๗๓} [๑] เรามีจิตเลื่อมใสได้ถวายอาสนะหนึ่งที่และได้ถวายหมอนด้วย มือทั้งสองของตน เพื่อบรรลุประโยชน์อันสูงสุด[๒] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายหมอนไว้ ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายหมอน[๓] ในกัปที่ ๖๓ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ มีพระนามว่าอสมะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสุวัณณพิมโพหนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ สุวัณณพิมโพหนิยเถราปทานที่ ๑
จบ ๑. สุวรรณพิมโพหนิยเถราปทาน (๒๗๑)