๕. โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

โกรัณฑปุปผิยเถราปทานที่ ๕ (๔๒๕)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายหงอนไก่

[๑๕ ] เมื่อก่อน เรากับบิดาและปู่ เลี้ยง

ชีพด้วยการฆ่าปศุสัตว์ กุศลกรรมของเราไม่มี

ใกล้กับที่อยู่ของเรา พระพุทธเจ้าผู้นำ

ชั้นเลิศของโลก พระนามว่าติสสะ ผู้มีพระปัญญาจักษุ ได้ทรงแสดงรอยพระบาทไว้ ๓ รอย เพื่ออนุเคราะห์

เราได้เห็นรอยพระบาทของพระศาสดา

พระนามว่าติสสะ ที่พระองค์ทรงเหยียบไว้ เป็นผู้ร่าเริงมีจิตยินดี ยังจิตให้เลื่อมใสในรอยพระบาท

เราเห็นต้นหงอนไก่ ที่ขึ้นมาจากแผ่นดิน

มีดอกบานแล้ว จึงเด็ดมาพร้อมทั้งยอด บูชารอยพระบาทอันประเสริฐสุด

เพราะกรรมที่เราได้ทำไว้ดีแล้วนั้น และ

เพราะครามตั้งเจตนาไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วไปสู่ดาวดึงสพิภพ

เราเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือ เป็นเทวดาหรือมนุษย์ในกำเนิดนั้น ๆ เรามีผิวกายเหมือนสีดอกหงอนไก่ มีรัศมีมีเป็นแดนซ่านออกจากตน

ในกัปที่ ๒ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งการบูชารอยพระพุทธบาท

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว . . . คำสอน

ของพระพุทธเจ้า เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโกรัณฑปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบโกรัณฑปุปผิยเถราปทาน

ฆฏมัณฑทายกเถราปทานที่ ๖ (๔๒๖)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายเปรียง

[๑๖] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้มีเหตุอันทรง

ดำริดีแล้ว เป็นเชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐ

กว่านรชน เสด็จเข้าไปสู่ป่าใหญ่ ถูกอาพาธอัน

เกิดแต่ลมเบียดเบียน

เราเห็นแล้ว จึงทำจิตให้เลื่อมใส นำเอา

ขี้ตะกอนเปรียงเข้าไปถวาย เพราะเราได้กระทำ

กุศลกรรมและได้บูชาพระพุทธเจ้าเนือง ๆ แม่น้ำ

คงคาชื่อภาคีรีสีห์

มหาสมุทรทั้ง ๘ และพื้นปฐพีที่น่ากลัว

ซึ่งจะประมาณมิได้ นับไม่ถ้วนนี้ ย่อมสำเร็จเป็น

เปรียงขึ้นได้สำหรับเรา

น้ำผึ้ง น้ำตาลกรวด ดังจะรู้ความดำริ

ของเรา เกิดขึ้น ต้นไม้ที่งอกขึ้นแต่แผ่นดินใน