๙. โสณณกิงกณิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

สทฺธาย อภินิกฺขมฺม ปพฺพชึ อนคาริยํ

วากจีรธโร อาสึ ตโปกมฺมมปสฺสิโต ฯ

อตฺถทสฺสี ตุ ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

อุปฺปชฺชิ ตมฺหิ สมเย ตารยนฺโต มหาชนํ ฯ

พลญฺจ วต เม ขีณํ พฺยาธินา ปรเมนหํ ๒

พุทฺธเสฏฺฐํ สริตฺวาน ปุฬิเน ถูปมุตฺตมํ ฯ

กริตฺวา หฏฺฐจิตฺโตหํ สหเสน ๓ สโมกิรึ

โสณฺณกึกณิปุปฺผานิ อุทคฺคมนโส อหํ ฯ

สมฺมุขา วิย สมฺพุทฺธํ ถูปํ ปริจรึ อหํ

เตน เจโตปสาเทน อตฺถทสฺสิสฺส ตาทิโน ฯ

เทวโลกํ คโต สนฺโต ลภามิ วิปุลํ สุขํ

สุวณฺณวณฺโณ ตตฺถาสิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

อสีติโกฏิโย มยฺหํ นาริโย สมลงฺกตา

สทา มยฺหํ อุปฏฺฐนฺติ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

สฏฺฐี ตุริยสหสฺสานิ เภริโย ปณวาปิจ

สงฺขา จ เทณฺฑิมา ตตฺถ วคฺคู วชฺชนฺติ ทุนฺทุภิ ฯ

จุลฺลาสีติสหสฺสานิ หตฺถิโย สมลงฺกตา

ติธปฺปภินฺนา มาตงฺคา กุญฺชรา สฏฺฐิหายนา ฯ

เหมชาลาภิสญฺฉนฺนา อุปฏฺฐานํ กโรนฺติ เม

พลกาเย ภเว ๑ เจว อูนตา เม น วิชฺชติ ฯ

โสณฺณกึกณิปุปฺผานํ วิปากํ อนุโภมิหํ

อฏฺฐปญฺญาสกฺขตฺตุํ จ เทวรชฺชมการยึ ฯ

เอกสตฺตติกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺติ อโหสหํ

ปฐพฺยา รชฺชํ เอกสตํ มหิยา การยึ อหํ ฯ

โส ทานิ ปตฺโต อมตํ คมฺภีรํ ๒ ทุทฺทสํ ปทํ

สํโยชนา ปริกฺขีณา นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว ฯ

อฏฺฐารเส กปฺปสเต ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โสณฺณกึกณิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โสณฺณกึกณิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. โสวณฺณ... ฯ ๒ ม. ปรเมน ตํ ฯ ๓ ม. สหตฺเถน ฯ

๑ ม. ยุ. คเช ฯ ๒ ม. ยุ. อสงฺขตํ สุทุทฺทสํ ฯ

เราได้ออกบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา เรานุ่งห่มผ้าเปลือกไม้กรองเห็นกรรมคือตบะ ก็สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเชษฐบุรุษของโลกประเสริฐกว่านระ พระนามว่าอัตถทัสสีเสด็จอุบัติขึ้นช่วยมหาชนให้ข้าม ก็เราสิ้นกำลังเพราะพยาธิอย่างหนัก เรานึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ก่อพระสถูปอันอุดมที่หาดทราย ครั้นแล้ว เป็นผู้มีจิตยินดี มีใจโสมนัส เรี่ยรายดอกกะดึงทองโดยพลัน เราบำเรอพระสถูปของพระพุทธเจ้า พระนามว่าอัตถทัสสีผู้คงที่ ด้วยใจอันเลื่อมใสนั้นปานดังบำเรอพระพุทธเจ้าเฉพาะพระพักตร์ เราไปสู่เทวโลกแล้ว ได้ความสุขอันไพบูลย์ ในเทวโลกนั้น เรามีผิวพรรณปานทองคำ นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา เทพนารีของเรามีประมาณ

๘๐ โกฏิ ประดับประดาสวยงาม บำรุงเราอยู่ทุกเมื่อ นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ดนตรี ๖ หมื่น คือ กลอง ตะโพน สังข์บัณเฑาะว์ มโหระทึก บรรเลงอย่างไพเราะในเทวโลกนั้น ช้างกุญชรตระกูลมาตังคะแตกมัน ๓ ครั้ง อายุ ๖๐ ปี ๘,๔๐๐ เชือกประดับสวยงามคลุมด้วยตาข่ายทอง ทำการบำรุงเรา ความเป็นผู้บกพร่องในพลกายและที่อยู่ ไม่มีแก่เรา เราเสวยผลของดอกกะดึงทองได้เสวยราชสมบัติในเทวโลก ๕๘ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๑ ครั้ง และได้เสวยราชสมบัติในมหาปฐพี ๑๐๑ ครั้งบัดนี้ เราได้บรรลุอมตบทอันลึกซึ้ง ยากที่จะเห็นได้ สังโยชน์หมดสิ้นไปแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี ในกัปที่ ๑,๘๐๐ แต่กัปนี้ เราได้เอาดอกไม้บูชาใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโสณณกิงกณิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบโสณณกิงกณิยเถราปทาน