๑๐. โสวัณณโกนตริกเถราปทาน เล่ม ๓๓

มโนภาวนิยํ พุทฺธํ อตฺตทนฺตํ สมาหิตํ

อิริยมานํ พฺรหฺมปเถ จิตฺตวูปสเม รตํ ฯ

นิติณฺณโอฆ สมฺพุทฺธํ ฌายึ ฌานรตํ มุนึ

อุปวิฏฺฐํ ๒ สมาปตฺตึ อินฺทฺริยสํวรปฺปหํ ๓ ฯ

อลาวุโนทกํ คยฺห พุทฺธเสฏฺฐํ อุปาคมึ

พุทฺธปาเท โธวิตฺวาน อลาวุกมทาสหํ ฯ

อาณาเปสิ จ สมฺพุทฺโธ ปทุมุตฺตรนามโก

อิมิโมทกมาหตฺวา ปาทมูเล ฐเปหิ เม ฯ

สาธูติหํ ปฏิสฺสุตฺวา สตฺถุ คารวตายว ๔

อุทกํ ลาวุนาหตฺวา พุทฺธเสฏฺฐํ อุปานยึ ๕ ฯ

อนุโมทิ มหาวีโร จิตฺตํ นิพฺพาปยํ มม

อิมินา ลาวุทาเนน สงฺกปฺโป เต สมิชฺฌตุ ฯ

ปณฺณรเส อิโต กปฺเป เทวโลเก รมึ อหํ

เตตฺตึสกฺขตฺตุํ ราชา จ จกฺกวตฺติ อโหสหํ ฯ

ทิวา วา ยทิวา รตฺตึ จงฺกมนฺตสฺส ติฏฺฐโต

โสวณฺณํ โกนฺตรํ คยฺห ติฏฺฐนฺติ ๖ ปุรโต มม ฯ

พุทฺธสฺส ทตฺวาน ลาวว ลภามิ โสณฺณโกนฺตรํ

อปฺปกํปิ กรํ การํ วิปุลํ โหติ ตาทิสุ ๗

สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ลาวุมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อลาวุสฺส อิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โสวณฺณโกนฺตริโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

โสวณฺณโกนฺตริกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

สกึสมฺมชฺชโก เถโร เอกทุสฺสาสนปฺปทา

กทมฺพ โกรณฺฑกทา ฆฏสวนิโกปิจ

สุจินฺติโต กึกณิโก โสณฺณโกนฺตริโกปิจ

เอกคาถาสตญฺเจตฺถ เอกสตฺตติเมว จ ฯ

สกึสมฺมชฺชกวคฺโค เตจตฺตาฬีโส ฯ

๑ ม. โสณฺณโกนฺตริกตฺ... ฯ ยุ. สุวณฺณกตฺตริกตฺ... ฯ ๒ ม. อุปติตฺถํ

สมาปนฺนํ ฯ ๓ ม. ยุ. อินฺทิวรทลปฺปภํ ฯ ๔ ม. ยุ. ... จ ฯ ๕ ม. อุปาคมึ ฯ

๖ ม. ติฏฺฐเต ฯ ยุ. ติฏฺฐติ ฯ ๗ ยุ. ตาทิสํ ฯ

เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้อบรมใจ ฝึกพระองค์แล้ว มีพระทัยตั้งมั่นเสด็จดำเนินอยู่ในทางใหญ่ ทรงข้ามโอฆะได้แล้วทรงยินดีในการสงบระงบจิต ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง มีปกติเพ่งพินิจ ยินดีในฌาน เป็นมุนี เข้าสมาบัติ สำรวมอินทรีย์ จึงเอากระโหลกน้ำเต้าตักน้ำเข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ล้างพระบาทของพระพุทธเจ้าแล้วถวายน้ำเต้า และพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตระได้ทรงบังคับว่า ท่านจงเอากระโหลกน้ำเต้านี้ ตักน้ำมาวางไว้ที่ใกล้ๆ เท้าของเรา เรารับสนองพระพุทธดำรัสว่า สาธุ แล้วเอากระโหลกน้ำเต้ามาวางไว้ใกล้พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด เพราะความเคารพต่อพระศาสดา

พระศาสดาผู้ทรงความเพียรใหญ่ เมื่อจะทรงยังจิตของเราให้ดับสนิท ได้ทรงอนุโมทนาว่า ด้วยการถวายน้ำเต้านี้ขอความดำริของท่านจงสำเร็จ ในกัปที่ ๑๕ แต่กัปนี้ เรารื่นรมย์อยู่ในเทวโลก ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิราช ๓๓ ครั้ง จะเป็นกลางวันหรือกลางคืนก็ตาม เมื่อเราเดินหรือยืนอยู่ คนทั้งหลายถือถ้วยทองยืนอยู่ข้างหน้าเราเราได้ถ้วยทองเพราะการถวายน้ำเต้าแด่พระพุทธเจ้า สักการะที่ทำไว้ในท่านผู้คงที่ทั้งหลาย ถึงจะน้อยก็ย่อมเป็นของไพบูลย์ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ถวายน้ำเต้าในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งน้ำเต้าเราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนา เราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโสวัณณโกนตริกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ โสวัณณโกนตริกเถราปทาน.

----------------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สกิงสัมมัชชกเถราปทาน ๖. ฆฏมัณฑทายกเถราปทาน

๒. เอกทุสสทายกเถราปทาน ๗. เอกธัมมสวนิยเถราปทาน๓. เอกาสนทายกเถราปทาน ๘. สุจินติตเถราปทาน๔. สัตตกทัมพปุปผิยเถราปทาน ๙. โสณณกิงกณิยเถราปทาน

๕. โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน ๑๐. โสวัณณโกนตริกเถราปทาน

และในวรรคนี้ บัณฑิตคำนวณคาถาได้ ๑๗๒ คาถา.

จบสกิงสัมมัชชกวรรคที่ ๔๓.