๕. โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

[๖๕-๖๗] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้

นัยว่า ท่านพระสัตตกทัมพปุปผิยเถระกล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สัตตกทัมพปุปผิยเถราปทานที่ ๔

๕. โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระโกรัณฑปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกหงอนไก่

(ท่านพระโกรัณฑปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๕} [๖๘]เมื่อก่อน เรากับบิดาและปู่เป็นคนทำการงานในป่า เลี้ยงชีพ ด้วยการฆ่าปศุสัตว์ กุศลกรรมของเราไม่มี[๖๙] ใกล้กับที่อยู่ของเรา พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นอัครนายกของโลก พระนามว่าติสสะผู้มีพระปัญญาจักษุ ได้ทรงแสดงรอยพระบาทไว้ ๓ รอยเพื่ออนุเคราะห์[๗๐] เราได้เห็นรอยพระบาทของพระศาสดาพระนามว่าติสสะที่พระองค์ทรงเหยียบไว้ ก็ร่าเริง มีจิตยินดี ทำจิตให้เลื่อมใสในรอยพระบาท[๗๑] เราเห็นต้นหงอนไก่ที่ขึ้นมาจากแผ่นดินมีดอกบานจึงเด็ดมาพร้อมทั้งยอดบูชารอยพระบาทอันประเสริฐสุด

[๗๒] เพราะกรรมที่เราได้ทำไว้ดีแล้วนั้นและเพราะการตั้งเจตจำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วได้เข้าถึงภพดาวดึงส์[๗๓] เราเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือ เป็นเทวดาหรือเป็นมนุษย์ก็ตาม ในกำเนิดนั้น ๆ เรามีผิวกายเหมือนสีดอกหงอนไก่ มีรัศมีซ่านออกจากตัว[๗๔] ในกัปที่ ๙๒ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชารอยพระพุทธบาท[๗๕-๗๗] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระโกรัณฑปุปผิยเถระกล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ โกรัณฑปุปผิยเถราปทานที่ ๕

๖. ฆฏมัณฑทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระฆฏมัณฑทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายเปรียง

(ท่านพระฆฏมัณฑทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๖} [๗๘] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงมีเหตุอันทรงดำริดีแล้ว เป็นพระโลกเชษฐ์ผู้ประเสริฐกว่านรชน เสด็จเข้าไปยังป่าใหญ่ ถูกโรคลมเบียดเบียนแล้ว(เป็นลม)