๖. ฆฏมัณฑทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

สุจินฺติตํ ภควนฺตํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ

อุปวิฏฺฐํ มหารญฺญํ วาตาพาเธน ปีฬิตํ ฯ

ทิสฺวา จิตฺตํ ปสาเทตฺวาน ฆฏมณฺฑํ อุปานยึ

กตตฺตา อปจิตตฺตา ๑ จ คงฺคา ภาคีรสี ๒ อยํ ฯ

มหาสมุทฺทา จตฺตาโร ฆฏํ สมฺปชฺชเร มม

อยญฺจ ปฐวี โฆรา อปฺปมาณา อสงฺขยา ฯ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย ภวเต มธุสกฺขรา

จตุทฺทิสา ๓ อิเม รุกฺขา ปาทปา ธรณีรุหา ฯ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย กปฺปรุกฺขา ภวนฺติ เต

ปญฺญาสกฺขตฺตุํ เทวินฺโท เทวรชฺชมการยึ ฯ

เอกปญฺญาสกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺติ อโหสหํ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ฆฏมณฺฑสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ฆฏมณฺฑทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ฆฏมณฺฑทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. สโกสกํ ฯ ยุ. สโกฏกํ ฯ ๒ ม. สุปฺปภาโส ฯ

๑ ม. ยุ. อาจิตตฺตา จ ฯ ๒ ม. ภาคีรถี ฯ ๓ ม. ยุ. จาตุทฺทีปา ฯ

พระผู้มีพระภาคผู้มีเหตุอันทรงดำริดีแล้ว เป็นเชษฐบุรุษของโลกประเสริฐกว่านรชน เสด็จเข้าไปสู่ป่าใหญ่ ถูกอาพาธอันเกิดแต่ลมเบียดเบียน เราเห็นแล้ว จึงทำจิตให้เลื่อมใสนำเอาขี้ตะกอนเปรียงเข้าไปถวาย เพราะเราได้กระทำกุศลกรรมและได้บูชาพระพุทธเจ้าเนืองๆ แม่น้ำคงคาชื่อภาคีรสีนี้ มหาสมุทรทั้ง๔และพื้นปฐพีที่น่ากลัวซึ่งจะประมาณมิได้นับไม่ถ้วนนี้ ย่อมสำเร็จเป็นเปรียงขึ้นได้สำหรับเรา น้ำผึ้ง น้ำตาลกรวด ดังจะรู้ความดำริของเรา เกิดขึ้นต้นไม้ที่งอกขึ้นแต่แผ่นดินในทิศทั้ง ๔ ดังจะรู้ความดำริของเราย่อมเกิดเป็นต้นกัลปพฤกษ์ขึ้น เราได้เป็นจอมเทวดาเสวยราชสมบัติในเทวโลก ๕๐ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๑ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์ โดยคณนานับไม่ถ้วนในกัปที่ ๙๔แต่กัปนี้ เราได้ให้ทานใดในกาลนั้นด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งขี้ตะกอนเปรียง เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ...

พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระฆฏมัณฑทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ฆฏมัณฑทายกเถราปทาน.