๗. ปุณณมันตานีปุตตเถราปทาน (๕) เล่ม ๓๒

[๔๒๙] เราเป็นจอมเทวดา เสวยราชสมบัติในเทวโลก ๓๐ กัป ใคร ๆ จะดูหมิ่นเรามิได้ นี้เป็นผลแห่งการถวายประทีป[๔๓๐] เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิถึง ๒๘ ครั้ง และในคราวนั้น เรา มองเห็นได้โดยรอบหนึ่งโยชน์ทั้งกลางวันและทั้งกลางคืน[๔๓๑] เราบรรลุทิพยจักษุ ย่อมมองเห็นโลกได้ ๑,๐๐๐ ด้วยญาณใน พระศาสนาของพระศาสดา นี้เป็นผลแห่งการถวายประทีป[๔๓๒] พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธเสด็จอุบัติขึ้นใน ๓๐,๐๐๐ กัปแต่กัปนี้ เรามีจิตเลื่อมใสจึงถวายประทีปแด่พระองค์[๔๓๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอนุรุทธเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ อนุรุทธเถราปทานที่ ๔

๓.๕ ปุณณมันตานีปุตตเถราปทาน

บุพประวัติของพระปุณณมันตานีบุตรเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการแสดงธรรม

(ท่านพระปุณณมันตานีบุตรเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๗} [๔๓๔] เราเป็นพราหมณ์ผู้เป็นครู ทรงจำมนต์ รู้จบไตรเพท มีพวก ลูกศิษย์ห้อมล้อม เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นนระผู้สูงสุด

[๔๓๕] พระมหามุนีพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงรู้แจ้งโลก ทรงรับ เครื่องบูชา ทรงประกาศกรรมของเราโดยย่อ

[๔๓๖] เราฟังธรรมนั้นแล้วถวายบังคมพระศาสดา ประคองอัญชลี บ่ายหน้าไปทางทิศทักษิณกลับไป

[๔๓๗] ครั้นได้ฟังธรรมโดยย่อแล้วก็แสดงได้โดยพิสดาร ลูกศิษย์ ทุกท่านดีใจฟังคำเราผู้กล่าวอยู่ บรรเทาทิฏฐิของตนแล้วยังจิต ให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้า[๔๓๘] เราแม้ฟังธรรมโดยย่อแล้วก็แสดงได้โดยพิสดารเหมือนอย่างนั้น เราเป็นผู้รู้ในนัยแห่งพระอภิธรรม เป็นผู้ฉลาดในความหมดจด แห่งกถาวัตถุปกรณ์ ยังปวงชนให้รู้แจ้งแล้วเป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่[๔๓๙] ใน ๕๐๐ กัปแต่ภัทรกัปนี้ มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ ผู้ปรากฏด้วยดี ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ เป็นใหญ่ ใน ๔ ทวีป

[๔๔๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระปุณณมันตานีบุตรเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปุณณมันตานีปุตตเถราปทานที่ ๕

๓.๖ อุปาลิเถราปทาน

บุพประวัติของพระอุบาลีเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการสร้างสังฆาราม

(ท่านพระอุบาลีเมื่อได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)

{๘} [๔๔๑] ในพระนครหังสวดี (ข้าพระองค์เป็น)พราหมณ์ชื่อว่าสุชาต สะสมทรัพย์ไว้ได้ประมาณ ๘๐ โกฏิ มีทรัพย์และข้าวเปลือก มากมาย[๔๔๒] เป็นนักปราชญ์ ทรงจำมนต์ จบไตรเพท ถึงที่สุดในตำรา ทำนายลักษณะ คัมภีร์อิติหาสะ และในคัมภีร์พราหมณ์

[๔๔๓] ในกาลนั้น มีพวกปริพาชกผู้มุ่นผมรวมกัน สาวกของพระพุทธเจ้า ผู้เป็นเผ่าพันธุ์พระอาทิตย์ และดาบสผู้เร่ร่อน เที่ยวไปในพื้น แผ่นดิน[๔๔๔] แม้พวกเขาก็ห้อมล้อมข้าพระองค์ด้วยคิดว่าเป็นพราหมณ์ผู้มี ชื่อเสียง ชนเป็นอันมากบูชาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ ไม่บูชาใคร[๔๔๕] ข้าพระองค์ไม่เห็นใครที่ควรบูชา เวลานั้นข้าพระองค์มีมานะจัด คำว่า พุทโธ ยังไม่มี ตราบเท่าที่พระชินเจ้ายังไม่เสด็จอุบัติขึ้น[๔๔๖] วันและคืนล่วงไป พระพุทธเจ้าทรงพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงเป็นพระนายก ผู้มีจักษุ ทรงบรรเทาความมืดทั้งปวงได้ แล้ว เสด็จอุบัติขึ้นในโลก