พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ฉัตตวรรค
๑. อธิฉัตติยเถราปทาน (๑๔๑) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในฉัตตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ฉัตตวรรค อธิฉัตติยเถราปทาน (๑๔๑) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๙๘–๒๙๙
๑๕. ฉัตตวรรค
๑. อธิฉัตติยเถราปทาน
บุพประวัติของพระอธิฉัตติยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยฉัตร
(ท่านพระอธิฉัตติยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๓} [๑] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสีผู้สูงสุดกว่านรชน ปรินิพพานแล้ว เราให้ช่างทำฉัตรเป็นชั้น ๆ บูชาไว้ที่พระสถูป[๒] เราได้มานมัสการพระพุทธเจ้าผู้นายกของโลกตามกาลอันควร ได้ทำหลังคาดอกไม้บูชาไว้เหนือฉัตร[๓] ในกัปที่ ๑,๗๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้เสวยเทวรัชสมบัติ ไม่ไป สู่ความเป็นมนุษย์เลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระสถูป[๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอธิฉัตติยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ อธิฉัตติยเถราปทานที่ ๑
๒. ถัมภาโรปกเถราปทาน
บุพประวัติของพระถัมภาโรปกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการยกเสาธง
(ท่านพระถัมภาโรปกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๔} [๕] เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าธัมมทัสสีผู้องอาจในหมู่นรชน ปรินิพพานแล้ว เราได้ยกเสาธงขึ้นไว้ที่เจดีย์แห่งพระพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐสุด[๖] เราให้ช่างสร้างบันไดแล้วขึ้นสู่พระสถูปอันประเสริฐ ถือเอา ดอกมะลิไปบูชาที่พระสถูป
[๗] พระพุทธเจ้าทั้งหลายน่าอัศจรรย์จริง พระธรรมทั้งหลายน่าอัศจรรย์จริง พระสงฆ์ทั้งหลายน่าอัศจรรย์จริง ความถึงพร้อมแห่งพระศาสดาของเราน่าอัศจรรย์จริง ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระสถูป[๘] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ พระองค์ มีพระนามอย่างเดียวกันว่าถูปสิขะ มีกำลังมาก[๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระถัมภาโรปกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ ถัมภาโรปกเถราปทานที่ ๒
จบ ๑. อธิฉัตติยเถราปทาน (๑๔๑)