๑๐. ผลทายกเถราปทาน (๑๔๐) เล่ม ๓๒

๑๐. ผลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระผลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผลมะหาด

(ท่านพระผลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๔๒} [๖๖] ในกาลนั้น เราเป็นพรานเที่ยวเบียดเบียนสัตว์อื่นเป็นอย่างมาก หลับนอนอยู่ที่เงื้อมเขาซึ่งไม่ไกลพระศาสดาพระนามว่าสิขี[๖๗] เราได้เห็นพระพุทธเจ้าอัครนายกของโลกทั้งเวลาเย็นทั้งเวลาเช้า ก็เราไม่มีไทยธรรมสำหรับถวายแด่พระศาสดาผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่[๖๘] เราได้ถือผลมะหาดไปสู่สำนักพระพุทธเจ้า พระผู้มีพระภาค เจ้าพระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชนทรงรับไว้แล้ว[๖๙] ต่อจากนั้น เราได้ถือผลมะหาดไปปวารณาพระองค์ผู้เป็นผู้นำวิเศษ พร้อมด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้นเราได้ทำกาละในที่นั้นเอง[๗๐] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายผลมะหาดใดไว้ ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้[๗๑] ในกัปที่ ๑๕ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ พระองค์ มีพระนามว่ามาลภิ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๗๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระผลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ผลทายกเถราปทานที่ ๑๐

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. โสภิตเถราปทาน ๒.สุทัสสนเถราปทาน

๓. จันทนปูชกเถราปทาน ๔.ปุปผฉทนิยเถราปทาน

๕. รโหสันทัสสกเถราปทาน ๖.จัมปกปุปผิยเถราปทาน

๗. อัตถสันทัสสกเถราปทาน ๘.เอกรังสนิยเถราปทาน

๙. สาลทายกเถราปทาน ๑๐.ผลทายกเถราปทาน

บัณฑิตทั้งหลายรวมคาถาไว้ ๗๒ คาถาดังนี้แล

จบ โสภิตวรรคที่ ๑๔

๑๕. ฉัตตวรรค

๑. อธิฉัตติยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอธิฉัตติยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยฉัตร

(ท่านพระอธิฉัตติยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๔๓} [๑] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสีผู้สูงสุดกว่านรชน ปรินิพพานแล้ว เราให้ช่างทำฉัตรเป็นชั้น ๆ บูชาไว้ที่พระสถูป[๒] เราได้มานมัสการพระพุทธเจ้าผู้นายกของโลกตามกาลอันควร ได้ทำหลังคาดอกไม้บูชาไว้เหนือฉัตร[๓] ในกัปที่ ๑,๗๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้เสวยเทวรัชสมบัติ ไม่ไป สู่ความเป็นมนุษย์เลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระสถูป[๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอธิฉัตติยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อธิฉัตติยเถราปทานที่ ๑