๑. อธิฉัตติยเถราปทาน (๑๔๑) เล่ม ๓๒

ปรินิพฺพุเต ภควติ อตฺถทสฺสีนรุตฺตเม

ฉตฺตาติฉตฺตํ <794> กาเรตฺวา ถูปมฺหิ อภิโรปยึ.

เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสี ผู้สูงสุดแห่งนรชน เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้าให้ช่างทำฉัตรเป็นชั้น ๆ บูชาไว้ที่พระสถูป

กาเลน กาล อาคนฺตฺวา นมสฺสึ โลกนายกํ <795>

ปุปฺผจฺฉทนํ กตฺวาน ฉตฺตมฺหิ อภิโรปยึ.

ข้าพเจ้าได้มานมัสการพระพุทธเจ้า ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ตามกาลอันสมควร ได้ทำหลังคาดอกไม้บูชาไว้เหนือฉัตร

สตฺตรเส กปฺปสเต เทวรชฺชมการยึ

มนุสฺสตฺตํ น คจฺฉามิ ถูปปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๑๑๗ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ครอบครองเทวสมบัติ ไม่ไปเกิดเป็นมนุษย์เลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระสถูป

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อธิฉตฺติโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อติฉตฺติยตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอธิฉัตติยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อธิฉัตติยเถราปทานที่ ๑ จบ