๑. โพธิวันทกเถราปทาน (๓๗๑) เล่ม ๓๒

ปาฏลึ ชลิตํ <1269> ทิสฺวา ปาทปํ ธรณีรุหํ

เอกํสํ อญฺชลึ กตฺวา อวนฺทึ ปาฏลึ อหํ.

ข้าพเจ้าได้เห็นต้นแคฝอย ซึ่งงอกขึ้นบนแผ่นดินงามรุ่งเรือง จึงห่มผ้าเฉวียงบ่าแล้วประนมมือไหว้ต้นแคฝอย

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน ครุํ กตฺวาน มานสํ

อนฺโตสุทฺธํ พหิสุทฺธํ สุวิมุตฺตํ อนาสวํ.

ครั้นประคองอัญชลีแล้ว ตั้งใจเคารพพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้บริสุทธิ์ทั้งภายในทั้งภายนอก หลุดพ้นดีแล้ว ไม่มีอาสวะ

วิปสฺสึ โลกมหิตํ กรุณาญาณสาครํ

สมฺมุขา วิย สมฺพุทฺธํ อวนฺทึ ปาฏลึ อหํ.

ข้าพเจ้าได้ไหว้ต้นแคฝอย ดุจไหว้พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ที่ชาวโลกบูชา มีพระกรุณาญาณดุจสาคร เฉพาะพระพักตร์

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ โพธิมภิวนฺทหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ไหว้ต้นโพธิ์ไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไหว้

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โพธิวนฺทโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

โพธิวนฺทกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระโพธิวันทกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

โพธิวันทกเถราปทานที่ ๑ จบ