๒. ปาฏลิปุปผิยเถราปทาน (๓๗๒) เล่ม ๓๒

๒. ปาฏลิปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปาฏลิปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกแคฝอย ๓ ดอก

(ท่านพระปาฏลิปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๗๔} [๖] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้สยัมภูอัครบุคคล ทรงชำนะมาร แวดล้อมด้วยบรรดาศิษย์ของพระองค์ เสด็จเข้าสู่พันธุมดีนคร[๗] เราห่อดอกแคฝอย ๓ ดอกไว้ในพก ประสงค์จะอาบน้ำดำเกล้า จึงได้ไปยังฝั่งแม่นํ้า

[๘] ได้เห็นพระองค์ผู้ทรงเป็นนายกของโลก ทรงรุ่งเรืองดังดอกบัวเขียว ทรงรุ่งโรจน์ดังดวงอาทิตย์

[๙] ผู้ประเสริฐดังพญาเสือโคร่งผู้องอาจ ดังพญาไกรสรผู้มีสกุลดี ผู้เลิศกว่าสมณะทั้งหลาย มีหมู่ภิกษุห้อมล้อมเสด็จดำเนินออก จากพระนครพันธุมดี[๑๐] เราเลื่อมใสในพระสุคตเจ้าผู้ชำระมลทินคือกิเลสพระองค์นั้น จึงถือดอกแคฝอย ๓ ดอกมาบูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด[๑๑] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระปาฏลิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปาฏลิปุปผิยเถราปทานที่ ๒

๓. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระตีณุปลมาลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกอุบล ๓ ดอก

(ท่านพระตีณุปลมาลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๗๕} [๑๓] ในกาลนั้น เราเป็นวานรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา เราได้ เห็นพระพุทธเจัาผู้ปราศจากกิเลสธุลีประทับนั่งอยู่ในระหว่างภูเขา[๑๔] ทำให้ทิศทั้งปวงสว่างไสวดังต้นพญาสาละที่มีดอกบานสะพรั่ง ทรงประกอบด้วยพระลักษณะและพยัญชนะ เราเห็นแล้วก็ดีใจ[๑๕] มีใจเบิกบานโสมนัส มีใจร่าเริงเพราะปีติ จึงโปรยดอกอุบล ๓ ดอกลงเหนือพระเศียร

[๑๖] ครั้นบูชาดอกไม้แด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าผุสสะผู้แสวงหาคุณ อันยิ่งใหญ่แล้ว มีความเคารพบ่ายหน้าขึ้นเหนือหลีกไป[๑๗] เมื่อเรากลับไปด้วยใจอันเลื่อมใสยิ่งนัก ก็ได้ตกลงไปในซอกเขา ถึงสิ้นชีวิต

[๑๘] ด้วยกุศลกรรมที่เราทำไว้ดีแล้วนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราละชาติเดิมแล้วได้ไปสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์