๓. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน (๓๗๓) เล่ม ๓๒

นัยว่า ท่านพระปาฏลิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปาฏลิปุปผิยเถราปทานที่ ๒

๓. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระตีณุปลมาลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกอุบล ๓ ดอก

(ท่านพระตีณุปลมาลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๗๕} [๑๓] ในกาลนั้น เราเป็นวานรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา เราได้ เห็นพระพุทธเจัาผู้ปราศจากกิเลสธุลีประทับนั่งอยู่ในระหว่างภูเขา[๑๔] ทำให้ทิศทั้งปวงสว่างไสวดังต้นพญาสาละที่มีดอกบานสะพรั่ง ทรงประกอบด้วยพระลักษณะและพยัญชนะ เราเห็นแล้วก็ดีใจ[๑๕] มีใจเบิกบานโสมนัส มีใจร่าเริงเพราะปีติ จึงโปรยดอกอุบล ๓ ดอกลงเหนือพระเศียร

[๑๖] ครั้นบูชาดอกไม้แด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าผุสสะผู้แสวงหาคุณ อันยิ่งใหญ่แล้ว มีความเคารพบ่ายหน้าขึ้นเหนือหลีกไป[๑๗] เมื่อเรากลับไปด้วยใจอันเลื่อมใสยิ่งนัก ก็ได้ตกลงไปในซอกเขา ถึงสิ้นชีวิต

[๑๘] ด้วยกุศลกรรมที่เราทำไว้ดีแล้วนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราละชาติเดิมแล้วได้ไปสู่สวรรค์ชั้นดาวดึงส์

[๑๙] ได้เสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๓๐๐ ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ครั้ง

[๒๐] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๒๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระตีณุปลมาลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ตีณุปลมาลิยเถราปทานที่ ๓

๔. ปัตติปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปัตติปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกประดู่

(ท่านพระปัตติปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๗๖} [๒๒] ในกาลเมื่อพระสัมพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่พระนามว่า ปทุมุตตระเสด็จนิพพานแล้ว คนทั้งปวงมาชุมนุมกันอัญเชิญพระสรีระไป[๒๓] เมื่ออัญเชิญพระสรีระไป เมื่อเขาประโคมกลองเภรีอยู่ เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้บูชาด้วยดอกประดู่