๑. โถมกเถราปทาน (๒๕๑) เล่ม ๓๒

เทวโลเก ฐิโต สนฺโต วิปสฺสิสฺส มเหสิโน

ธมฺมํ สุตฺวาน มุทิโต อิมํ วาจํ อภาสหํ.

ข้าพเจ้าอยู่ในเทวโลก ได้ฟังธรรมของพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ แล้วเบิกบานใจ ได้กล่าวคำนี้ว่า

นโม เต ปุริสาชญฺญ นโม เต ปุริสุตฺตม

พหุชฺชนํ ตารยสิ เทเสนฺโต อมตํ ปทํ.

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษสูงสุด ขอนอบน้อมแด่พระองค์ พระองค์ทรงแสดงอมตบท ทรงช่วยชนจำนวนมากให้ข้าม(วัฏสงสาร)ได้

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ วาจํ อภณี ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โถมนาย อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้กล่าววาจาไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โถมโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

โถมกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระโถมกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

โถมกเถราปทานที่ ๑ จบ