๑. เอกปทุมิยเถราปทาน (๓๔๑) เล่ม ๓๒

๓๕. เอกปทุมวรรค

๑. เอกปทุมิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระเอกปทุมิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกบัว

(ท่านพระเอกปทุมิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๔๓} [๑] พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้ทรงรู้จบธรรมทั้งปวง ทรง ทำให้แจ้งซึ่งภพน้อยภพใหญ่ ยังชนเป็นอันมากให้ข้ามพ้นอยู่[๒] ในกาลนั้น เราเป็นพญาหงส์ผู้ประเสริฐกว่านกทั้งหลาย เรา โผลงยังสระนํ้าแล้วเล่นนํ้าอยู่อย่างสำราญใจ[๓] ในขณะนั้น พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้ทรงรู้แจ้งโลก ผู้สมควรรับเครื่องบูชา เสด็จมาเหนือสระน้ำ[๔] เราได้เห็นพระสยัมภูผู้ประเสริฐกว่าเทวดา ผู้ทรงเป็นนายก ของโลก จึงหักดอกบัวอันเป็นที่รื่นรมย์ใจที่ก้านแล้ว[๕] เอาจะงอยปากคาบโยนขึ้นไปในอากาศ ได้บูชาพระพุทธเจ้า ผู้ประเสริฐสุดด้วยใจอันเลื่อมใสยิ่งนัก[๖] พระศาสดาพระนามว่าปทุมุตตระผู้ทรงรู้แจ้งโลก ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ประทับอยู่ในอากาศได้ทรงทำอนุโมทนาว่า[๗] “ด้วยดอกปทุมดอกเดียวนี้ และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ท่าน จะไม่ต้องไปสู่วินิบาตตลอดแสนกัป”

[๘] พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้สูงสุดตรัสอย่างนี้ ทรง สรรเสริญกรรมของเราแล้ว ได้เสด็จไปตามพระประสงค์[๙] ในกัปที่แสนแต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไวในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระเอกปทุมิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ เอกปทุมิยเถราปทานที่ ๑

๒. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระตีณุปลมาลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกอุบล ๓ ดอก

(ท่านพระตีณุปลมาลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๔๔} [๑๑] ในกาลนั้น เราเป็นวานรอยู่ใกล้ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา เราได้เห็น พระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลีประทับนั่งอยู่ ณ ระหว่างภูเขา[๑๒] ทรงยังทิศทั้งปวงให้สว่างไสวดังต้นพญาสาละที่มีดอกบานสะพรั่ง ประกอบด้วยพระลักษณะและพยัญชนะ ครั้นได้เห็นแล้วก็มีความปลื้มใจ