๗. ปทุมปูชกเถราปทาน (๓๔๗) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสวิทูเร โรมโส นาม ปพฺพโต

พุทฺโธ จ ๑ โสภิโต นาม อพฺโภกาเส วสี ตทา ฯ

ภวนา นิกฺขมิตฺวาน ปทุมํ ธารยึ อหํ

เอกาหํ ธารยิตฺวาน ปุนพฺภวํ อุปาคมึ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ อภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปทุมปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ปทุมปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เตรสมํ ภาณวารํ ฯ

อฏฺฐมํ ติณมุฏฺฐิทายกตฺเถราปทานํ (๓๔๘)

มีภูเขาชื่อโรมสะ อยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ ก็เวลานั้น พระพุทธเจ้าพระนามว่าโสภิตะ ประทับอยู่ ณ ที่แจ้ง เราออกจากที่อยู่มากั้นดอกบัวหลวง (บังแดด) ถวาย ครั้นกั้นอยู่วันหนึ่งแล้ว จึงกลับมาสู่ที่อยู่อีกในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปทุมปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ปทุมปูชกเถราปทาน.

จบภาณวารที่ ๑๓