๗. ปทุมปูชกเถราปทาน (๓๔๗) เล่ม ๓๒

นัยว่า ท่านพระจัมปกปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ จัมปกปุปผิยเถราปทานที่ ๖

๗. ปทุมปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปทุมปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งพุทธบูชา

(ท่านพระปทุมปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๔๙} [๔๔] มีภูเขาชื่อโรมสะอยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ ก็เวลานั้น พระพุทธเจ้าพระนามว่าโสภิตะประทับอยู่ ณ ที่โล่ง[๔๕] เราออกจากที่อยู่มากั้นดอกบัวถวาย ครั้นกั้นอยู่วันหนึ่งแล้ว จึงกลับมาสู่ที่อยู่อีก

[๔๖] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปทุมปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปทุมปูชกเถราปทานที่ ๗

จบ ภาณวารที่ ๑๓

๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระติณมุฏฐิทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายหญ้ากำมือหนึ่ง

(ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๐} [๔๘] มีภูเขาชื่อลัมพกะอยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ พระสัมพุทธเจ้า พระนามว่าอุปติสสะเสด็จจงกรมอยู่ ณ ที่โล่ง[๔๙] ในกาลก่อนเราเป็นพรานเนื้ออยู่ในป่าใหญ่ ได้พบพระพุทธเจ้า พระองค์นั้นผู้ประเสริฐกว่าเทวดา เป็นสยัมภู ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร[๕๐] ขณะนั้นเรามีจิตเลื่อมใสยิ่งนัก ได้ถวายหญ้ากำมือหนึ่งสำหรับ ประทับนั่งแด่พระพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่พระองค์นั้น[๕๑] ครั้นถวายแด่พระองค์ผู้ประเสริฐกว่าเทวดาแล้วทำจิตให้เลื่อมใสอย่างยิ่ง ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้าแล้วบ่ายหน้าไปทางทิศเหนือหลีกไป[๕๒] พอเราไปได้ไม่นาน สิงโตได้เบียดเบียนเรา เราถูกสิงโตทำให้ ล้มลงแล้วได้ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น

[๕๓] เพราะกรรมที่เราทำแล้วในสำนักพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ไม่มีอาสวะ เราจึงได้ไปสู่เทวโลก เหมือนกำลังลูกศรพ้นจากแล่ง[๕๔] ในเทวโลกนั้น มีปราสาทงดงามอันบุญกรรมเนรมิตแล้ว สูง ๑,๐๐๐ ชั่วลูกธนู มี ๗ ชั้น สะพรั่งไปด้วยธง พราวไปด้วยแก้วมณีสีเขียว