๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน (๓๔๘) เล่ม ๓๒

๘. ติณมุฏฐิทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระติณมุฏฐิทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายหญ้ากำมือหนึ่ง

(ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๐} [๔๘] มีภูเขาชื่อลัมพกะอยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ พระสัมพุทธเจ้า พระนามว่าอุปติสสะเสด็จจงกรมอยู่ ณ ที่โล่ง[๔๙] ในกาลก่อนเราเป็นพรานเนื้ออยู่ในป่าใหญ่ ได้พบพระพุทธเจ้า พระองค์นั้นผู้ประเสริฐกว่าเทวดา เป็นสยัมภู ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร[๕๐] ขณะนั้นเรามีจิตเลื่อมใสยิ่งนัก ได้ถวายหญ้ากำมือหนึ่งสำหรับ ประทับนั่งแด่พระพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่พระองค์นั้น[๕๑] ครั้นถวายแด่พระองค์ผู้ประเสริฐกว่าเทวดาแล้วทำจิตให้เลื่อมใสอย่างยิ่ง ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้าแล้วบ่ายหน้าไปทางทิศเหนือหลีกไป[๕๒] พอเราไปได้ไม่นาน สิงโตได้เบียดเบียนเรา เราถูกสิงโตทำให้ ล้มลงแล้วได้ทำกาลกิริยา ณ ที่นั้น

[๕๓] เพราะกรรมที่เราทำแล้วในสำนักพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ไม่มีอาสวะ เราจึงได้ไปสู่เทวโลก เหมือนกำลังลูกศรพ้นจากแล่ง[๕๔] ในเทวโลกนั้น มีปราสาทงดงามอันบุญกรรมเนรมิตแล้ว สูง ๑,๐๐๐ ชั่วลูกธนู มี ๗ ชั้น สะพรั่งไปด้วยธง พราวไปด้วยแก้วมณีสีเขียว

[๕๕] รัศมีของปราสาทนั้นพุ่งออกมา ปราสาทนั้นสูงเด่นดังดวงอาทิตย์ เกลื่อนกลาดด้วยเหล่านางเทพกัญญา เราเบิกบานด้วยวัตถุกามและกิเลสกาม[๕๖] เราอันกุศลมูลตักเตือนแล้วจุติจากเทวโลกมาสู่ความเป็นมนุษย์แล้ว ได้บรรลุความสิ้นอาสวะ

[๕๗] ในกัปที่ ๙๘ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายที่นั่ง ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งหญ้ากำมือเดียว

[๕๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระติณมุฏฐิทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ติณมุฏฐิทายกเถราปทานที่ ๘

๙. ติมทุกผลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระตินทุกผลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผลมะพลับ

(ท่านพระตินทุกผลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๕๑} [๕๙] เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้โชติช่วงดังดอกกรรณิการ์ ปราศจากกิเลสธุลี ผู้ข้ามโอฆะได้แล้ว ผู้ไม่มีอาสวะ ประทับนั่งอยู่ในระหว่างภูเขา