พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · อุมมาปุปผิยวรรค
๕. นิมิตตสัญญกเถราปทาน (๓๒๕) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในอุมมาปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
_______
๕. นิมิตฺตสญฺญกตฺเถราปทาน
๕. นิมิตตสัญญกเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระนิมิตตสัญญกเถระ
(พระนิมิตตสัญญกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน อุมมาปุปผิยวรรค นิมิตตสัญญกเถราปทาน (๓๒๕) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๕๗–๓๕๗ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๔๘๗–๔๘๘
จนฺทภาคานทีตีเร วสามิ อสฺสเม อหํ
สุวณฺณมิคมทฺทกฺขึ จรนฺตํ วิปิเน <1141> อหํ.
ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ในอาศรมใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ได้เห็นกวางทองกำลังเดินอยู่ในป่า
มิเค จิตฺตํ ปสาเทตฺวา โลกเชฏฺฐํ อนุสฺสรึ
เตน จิตฺตปฺปสาเทน อญฺเญ พุทฺเธ อนุสฺสรึ.
จึงทำจิตให้เลื่อมใส(ชื่นชม)ในกวางทอง แล้วระลึกถึงพระพุทธเจ้า ผู้เจริญที่สุดในโลก ข้าพเจ้าหวนระลึกถึงพระพุทธเจ้าเหล่าอื่น
อพฺภตีตา จ เย พุทฺธา วตฺตมานา อนาคตา.
เอวเมวํ <1142> วิโรจนฺติ มิคราชาว เต ตโย.
คือพระพุทธเจ้าในอดีต พระพุทธเจ้าในปัจจุบัน และพระพุทธเจ้าในอนาคต พระพุทธเจ้า ๓ จำพวกนั้น ย่อมไพโรจน์ดุจพญาเนื้อ
จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ สญฺญมลภึ ตทา
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธสญฺญายิทํ ผลํ.
ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความทรงจำไว้ในครั้งนั้น
จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความทรงจำในพระพุทธเจ้า
สตฺตวีเส อิโต กปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ
อรญฺญสตฺโถ นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.
ในกัปที่ ๒๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งมีพระนามว่าอรัญญสัตตะ เป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นิมิตฺตสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
นิมิตฺตสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระนิมิตตสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
นิมิตตสัญญกเถราปทานที่ ๕ จบ
จบ ๕. นิมิตตสัญญกเถราปทาน (๓๒๕)