๙. ชคติการกเถราปทาน (๒๓๙) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ อตฺถทสฺสินรุตฺตเม

ชคตี การิตา มยฺหํ พุทฺธสฺส ถูปมุตฺตเม.

เมื่อพระผู้มีพระภาคผู้เป็นที่พึ่งของโลก พระนามว่าอัตถทัสสี ทรงเป็นนรชนผู้สูงสุด เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้าได้ให้สร้างชานรอบพระสถูป อันประเสริฐของพระพุทธเจ้า

อฏฺฐารเส กปฺปสเต ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ชคติยา อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๑๑๘ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสร้างชานรอบ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ชคติการโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ชคติการกตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระชคติการกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ชคติการกเถราปทานที่ ๙ จบ