๖. สุจินติตเถราปทาน (๖๖) เล่ม ๓๒

๖. สุจินติตเถราปทาน

บุพประวัติของพระสุจินติตเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายเนื้ออย่างดี

(ท่านพระสุจินติตเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๘} [๓๖] เราเป็นพรานผู้เที่ยวไปตามซอกภูเขา ดังพญาไกรสรราชสีห์ ที่เป็นอภิชาติสัตว์ ฆ่าหมู่เนื้อเลี้ยงชีวิตอยู่ในระหว่างภูเขา[๓๗] ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสี พระสัพพัญญู ผู้ประเสริฐกว่านักปราชญ์ทั้งหลาย พระองค์ประสงค์จะถอน เราขึ้นจึงเสด็จมายังภูเขาสูง[๓๘] เราฆ่าเนื้อฟานแล้วนำมาเพื่อกิน สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จเข้ามาภิกขาจาร

[๓๙] เราได้เลือกหยิบเอาเนื้ออย่างดีถวายแด่พระศาสดาพระองค์นั้น ในกาลนั้น พระมหาวีรเจ้าทรงอนุโมทนาให้เราเย็นใจ[๔๐] ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราเข้าไปในซอกภูเขายังปีติให้เกิดขึ้นแล้ว ก็ทำกาละ ณ ที่นั้น

[๔๑] ด้วยการถวายเนื้อนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เรารื่นรมย์ อยู่ในเทวโลกตลอด ๑,๕๐๐ กัป

[๔๒] ในกัปทั้งหลายที่เหลือ เราทำกุศลไว้ด้วยการถวายเนื้อนั้นเอง และด้วยการระลึกถึงพระพุทธเจ้า

[๔๓] ในกัปที่ ๓๘ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ มีพระนามว่า ทีฆายุ ในกัปที่ ๖,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๒ พระองค์ มีพระนามว่าสรณะ

[๔๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสุจินติตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ สุจินติตเถราปทานที่ ๖

๗. วัตถทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระวัตถทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผ้าผืนหนึ่ง

(ท่านพระวัตถทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๙} [๔๕] ในกาลนั้น เราเกิดเป็นพญาครุฑชาติปักษีที่มีปีกงาม เราได้ เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีเสด็จไปยังภูเขาคันธมาทน์[๔๖] เราละเพศพญาครุฑแล้วแปลงเป็นมาณพ เราถวายผ้าผืนหนึ่ง แด่พระพุทธเจ้าผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่[๔๗] พระพุทธเจ้าผู้ศาสดาอัครนายกของโลก ทรงรับผ้าผืนนั้นแล้ว ประทับยืนอยู่ในอากาศ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า[๔๘] “ด้วยการถวายผ้านี้และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ผู้นี้ละกำเนิด พญาครุฑแล้วจักรื่นรมย์อยู่ในเทวโลก”