๕. ภิสทายกเถราปทาน (๖๕) เล่ม ๓๒

[๒๗] ในกัปที่ ๑๔ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ ผู้สูงศักดิ์ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก

[๒๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปรัปปสาทกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ปรัปปสาทกเถราปทานที่ ๔

๕. ภิสทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระภิสทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายเหง้ามันและรากบัว

(ท่านพระภิสทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๗} [๒๙] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าเวสสภู เป็นองค์ที่ ๓ ในบรรดา พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ พระองค์ผู้เป็น อุดมบุรุษเสด็จเข้าป่าชัฏแล้วประทับอยู่[๓๐] เราได้ถือเหง้ามันและรากบัวไปในสำนักของพระพุทธเจ้า และ เรามีจิตเลื่อมใสได้ถวายเหง้ามันและรากบัวนั้นแด่พระพุทธเจ้า ด้วยมือทั้งสองของตน

[๓๑] ก็ทานที่เราถวายนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าเวสสภู ผู้มีปัญญาอันประเสริฐทรงลูบคลำด้วยพระหัตถ์ เราไม่รู้สึกว่า จะมีความสุขอันเสมอด้วยความสุขนั้น ที่ไหนจะมีความสุขยิ่ง ไปกว่านั้น[๓๒] อัตภาพสุดท้ายของเราย่อมเป็นไป เราถอนภพขึ้นได้หมดแล้ว ตัดเครื่องผูกขาดดังช้างทำลายปลอกแล้ว ไม่มีอาสวะอยู่

[๓๓] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วย ผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวาย เหง้ามันและรากบัว

[๓๔] ในกัปที่ ๑๓ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิรวมกัน ๑๖ พระองค์ เป็นใหญ่กว่ามนุษย์ มีกำลังมาก

[๓๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระภิสทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ภิสทายกเถราปทานที่ ๕

๖. สุจินติตเถราปทาน

บุพประวัติของพระสุจินติตเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายเนื้ออย่างดี

(ท่านพระสุจินติตเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๘} [๓๖] เราเป็นพรานผู้เที่ยวไปตามซอกภูเขา ดังพญาไกรสรราชสีห์ ที่เป็นอภิชาติสัตว์ ฆ่าหมู่เนื้อเลี้ยงชีวิตอยู่ในระหว่างภูเขา[๓๗] ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสี พระสัพพัญญู ผู้ประเสริฐกว่านักปราชญ์ทั้งหลาย พระองค์ประสงค์จะถอน เราขึ้นจึงเสด็จมายังภูเขาสูง[๓๘] เราฆ่าเนื้อฟานแล้วนำมาเพื่อกิน สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จเข้ามาภิกขาจาร

[๓๙] เราได้เลือกหยิบเอาเนื้ออย่างดีถวายแด่พระศาสดาพระองค์นั้น ในกาลนั้น พระมหาวีรเจ้าทรงอนุโมทนาให้เราเย็นใจ[๔๐] ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราเข้าไปในซอกภูเขายังปีติให้เกิดขึ้นแล้ว ก็ทำกาละ ณ ที่นั้น

[๔๑] ด้วยการถวายเนื้อนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เรารื่นรมย์ อยู่ในเทวโลกตลอด ๑,๕๐๐ กัป

[๔๒] ในกัปทั้งหลายที่เหลือ เราทำกุศลไว้ด้วยการถวายเนื้อนั้นเอง และด้วยการระลึกถึงพระพุทธเจ้า

[๔๓] ในกัปที่ ๓๘ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ มีพระนามว่า ทีฆายุ ในกัปที่ ๖,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๒ พระองค์ มีพระนามว่าสรณะ