พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · สกจิตตนิยวรรค
๗. วัตถทายกเถราปทาน (๖๗) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในสกจิตตนิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สกจิตตนิยวรรค วัตถทายกเถราปทาน (๖๗) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๑๙๖–๑๙๗
[๔๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสุจินติตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล
จบ สุจินติตเถราปทานที่ ๖
๗. วัตถทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระวัตถทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายผ้าผืนหนึ่ง
(ท่านพระวัตถทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๖๙} [๔๕] ในกาลนั้น เราเกิดเป็นพญาครุฑชาติปักษีที่มีปีกงาม เราได้ เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีเสด็จไปยังภูเขาคันธมาทน์[๔๖] เราละเพศพญาครุฑแล้วแปลงเป็นมาณพ เราถวายผ้าผืนหนึ่ง แด่พระพุทธเจ้าผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่[๔๗] พระพุทธเจ้าผู้ศาสดาอัครนายกของโลก ทรงรับผ้าผืนนั้นแล้ว ประทับยืนอยู่ในอากาศ ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า[๔๘] “ด้วยการถวายผ้านี้และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ผู้นี้ละกำเนิด พญาครุฑแล้วจักรื่นรมย์อยู่ในเทวโลก”
[๔๙] ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสี พระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน ทรงสรรเสริญการถวายผ้าเป็นทานแล้ว บ่ายพระพักตร์ไปทางทิศเหนือเสด็จหลีกไป[๕๐] ในภพที่เราเกิด เรามีผ้าสมบูรณ์ มีผ้าเป็นหลังคาอยู่ในอากาศ นี้เป็นผลแห่งการถวายผ้า
[๕๑] ในกัปที่ ๓๖ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามว่าอรุณสะ มีกำลังมาก เป็นใหญ่กว่ามนุษย์[๕๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระวัตถทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล
จบ วัตถทายกเถราปทานที่ ๗
๘. อัมพทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระอัมพทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายมะม่วงสุก
(ท่านพระอัมพทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๗๐} [๕๓] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอโนมทัสสีผู้ไม่มีอุปธิประทับนั่งอยู่ ณ ระหว่างภูเขา ได้ทรงแผ่เมตตาไปในสัตว์โลกอันหา ประมาณมิได้
จบ ๗. วัตถทายกเถราปทาน (๖๗)