พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · สกจิตตนิยวรรค
๔. ปรัปปสาทกเถราปทาน (๖๔) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๖๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในสกจิตตนิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สกจิตตนิยวรรค ปรัปปสาทกเถราปทาน (๖๔) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๑๙๒–๑๙๓
๔. ปรัปปสาทเถราปทาน
บุพประวัติของพระปรัปปสาทกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการสรรเสริญ
(ท่านพระปรัปปสาทกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๖๖} [๒๐] “พระสัมพุทธเจ้าผู้องอาจ ผู้ประเสริฐ ผู้แกล้วกล้า ผู้ แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ทรงชนะวิเศษ มีพระฉวีวรรณดังทอง ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส[๒๑] ฌานของพระพุทธเจ้าที่เปรียบเสมือนขุนเขาหิมวันต์อันประมาณ มิได้ เสมือนสาครที่ข้ามได้ยาก ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส[๒๒] ศีลของพระพุทธเจ้าที่เปรียบเสมือนแผ่นดินอันหาประมาณมิได้ เสมือนมาลัยประดับศีรษะ ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส[๒๓] พระญาณของพระพุทธเจ้าที่เปรียบเสมือนอากาศที่ใคร ๆ ให้ กำเริบไม่ได้ และเสมือนอากาศที่ใคร ๆ นับไม่ได้ ใครเล่าเห็น แล้วจะไม่เลื่อมใส”[๒๔] พราหมณ์ชื่อว่าโสนะได้สรรเสริญพระสิทธัตถพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ สุด ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ ด้วยคาถา ๔ คาถาเหล่านี้[๒๕] เราไม่เข้าถึงทุคติตลอด ๙๔ กัป เราได้เสวยสมบัติอันดีงามมิใช่ น้อย ในสุคติทั้งหลาย
[๒๖] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้เป็น นายกของโลกแล้ว จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการ สรรเสริญ
[๒๗] ในกัปที่ ๑๔ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ ผู้สูงศักดิ์ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก
[๒๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปรัปปสาทกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล
จบ ปรัปปสาทกเถราปทานที่ ๔
๕. ภิสทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระภิสทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายเหง้ามันและรากบัว
(ท่านพระภิสทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๖๗} [๒๙] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าเวสสภู เป็นองค์ที่ ๓ ในบรรดา พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ พระองค์ผู้เป็น อุดมบุรุษเสด็จเข้าป่าชัฏแล้วประทับอยู่[๓๐] เราได้ถือเหง้ามันและรากบัวไปในสำนักของพระพุทธเจ้า และ เรามีจิตเลื่อมใสได้ถวายเหง้ามันและรากบัวนั้นแด่พระพุทธเจ้า ด้วยมือทั้งสองของตน
จบ ๔. ปรัปปสาทกเถราปทาน (๖๔)