๓. ปัจจาคมนิยเถราปทาน (๖๓) เล่ม ๓๒

๒. อโวปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอโวปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกไม้บูชา

(ท่านพระอโวปุปผิยเถระได้กราบทูลถึงบุพประวัติของตนว่า)

{๖๔} [๗] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิขีเสด็จออกจากวิหารแล้ว เสด็จขึ้นที่จงกรม ทรงประกาศสัจจะ ๔ ทรงแสดงอมตบท ณ ที่จงกรมนั้น[๘] ข้าพระองค์ได้ฟังพระสุรเสียงของพระสิขีพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ผู้คงที่แล้ว หยิบดอกไม้ต่าง ๆ โยนขึ้นไปในอากาศ[๙] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมมนุษย์ พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่ นรชน ด้วยผลกรรมนั้น ข้าพระองค์ละความชนะความพ่าย แพ้แล้ว ได้บรรลุถึงฐานะอันไม่หวั่นไหว[๑๐] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ ข้าพระองค์โปรยดอกไม้ใดบูชา ด้วย ผลกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการ บูชาด้วยดอกไม้[๑๑] ในกัปที่ ๒๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนาม ว่าสุเมธะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๑๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอโวปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ อโวปุปผิยเถราปทานที่ ๒

๓. ปัจจาคมนิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปัจจาคมนิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกสาละ

(ท่านพระปัจจาคมนิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{ 65} [๑๓] ในกาลนั้น เราเป็นนกจากพรากอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำสินธุ เรามีสาหร่าย ล้วน ๆ เป็นภักษา และระวังตัวดีแล้วในสัตว์ทั้งหลาย[๑๔] เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีเสด็จไปในอากาศ จึงเอา จะงอยปากคาบดอกสาละบูชาแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนาม ว่าวิปัสสี[๑๕] ผู้ใดมีศรัทธาตั้งมั่นไม่หวั่นไหวในพระตถาคตเจ้า ผู้นั้นจะไม่ ถึงทุคติด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น

[๑๖] การที่เราได้มาในสำนักพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐเป็นการมาดีหนอ เราเป็นนกจากพราก ได้ปลูกพืชที่ดีคือบุญไว้แล้ว[๑๗] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราบูชาพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วย ดอกไม้ใด ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผล แห่งการบูชาพระพุทธเจ้า[๑๘] ในกัปที่ ๑๗ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ มีพระนาม เหมือนกันว่าสุจารุทัสสนะ มีกำลังมาก

[๑๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เรา ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปัจจาคมนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ปัจจาคมนิยเถราปทานที่ ๓

๔. ปรัปปสาทเถราปทาน

บุพประวัติของพระปรัปปสาทกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการสรรเสริญ

(ท่านพระปรัปปสาทกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๖} [๒๐] “พระสัมพุทธเจ้าผู้องอาจ ผู้ประเสริฐ ผู้แกล้วกล้า ผู้ แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ทรงชนะวิเศษ มีพระฉวีวรรณดังทอง ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส[๒๑] ฌานของพระพุทธเจ้าที่เปรียบเสมือนขุนเขาหิมวันต์อันประมาณ มิได้ เสมือนสาครที่ข้ามได้ยาก ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส[๒๒] ศีลของพระพุทธเจ้าที่เปรียบเสมือนแผ่นดินอันหาประมาณมิได้ เสมือนมาลัยประดับศีรษะ ใครเล่าเห็นแล้วจะไม่เลื่อมใส[๒๓] พระญาณของพระพุทธเจ้าที่เปรียบเสมือนอากาศที่ใคร ๆ ให้ กำเริบไม่ได้ และเสมือนอากาศที่ใคร ๆ นับไม่ได้ ใครเล่าเห็น แล้วจะไม่เลื่อมใส”[๒๔] พราหมณ์ชื่อว่าโสนะได้สรรเสริญพระสิทธัตถพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ สุด ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ ด้วยคาถา ๔ คาถาเหล่านี้[๒๕] เราไม่เข้าถึงทุคติตลอด ๙๔ กัป เราได้เสวยสมบัติอันดีงามมิใช่ น้อย ในสุคติทั้งหลาย

[๒๖] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราสรรเสริญพระพุทธเจ้าผู้เป็น นายกของโลกแล้ว จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการ สรรเสริญ