๓. ปัจจาคมนิยเถราปทาน (๖๓) เล่ม ๓๒

สินฺธุยา นทิยา ตีเร จกฺกวาโก อหํ ตทา

สุทฺธเสวาลภกฺโขหํ ปาเปสุ จ สุสญฺญโต.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นนกจักรพาก อยู่ที่ฝั่งแม่น้ำสินธุ ข้าพเจ้ากินสาหร่ายล้วน ๆ และระมัดระวังอย่างดีในกรรมชั่วทั้งหลาย

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ คจฺฉนฺตํ อนิลญฺชเส

ตุณฺเฑน สาลํ ปคฺคยฺห วิปสฺสิสฺสาภิโรปยึ.

ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส เสด็จไปในอากาศ จึงคาบดอกสาละ บูชาพระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี

ยสฺส สทฺธา ตถาคเต อจลา สุปติฏฺฐิตา

เตน จิตฺตปสาเทน ทุคฺคตึ โส น คจฺฉติ.

ผู้มีศรัทธาตั้งมั่นด้วยดีไม่หวั่นไหวไว้ในพระตถาคต จะไม่ไปเกิดยังทุคติเลย ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น

สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก

วิหงฺคเมน สนฺเตน สุพีชํ โรปิตํ มยา.

การที่ข้าพเจ้าได้มาในสำนักของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด เป็นการมาดีแล้วโดยแท้ ข้าพเจ้าเป็นนกได้ปลูกพืช(กุศล)ที่ดีไว้แล้ว

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ <582> ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

สุจารุทสฺสนา นาม อฏฺเฐเต เอกนามกา

กปฺเป สตฺตรเส อาสุํ จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๑๗ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ ชาติ พระนามว่าสุจารุทัสสนะ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปจฺจาคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปจฺจาคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปัจจาคมนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปัจจาคมนิยเถราปทานที่ ๓ จบ