๗. ปัญจทีปกเถราปทาน (๕๗) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส สพฺพภูตานุกมฺปิโน

สทฺทหิตฺวา <567> สทฺธมฺเม อุชุทิฏฺฐิ อโหสหํ.

ข้าพเจ้าเชื่อสนิทในพระสัทธรรมของพระพุทธเจ้า พระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงอนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวง จึงได้เป็นผู้มีความเห็นตรง

ปทีปทานปาทาสึ <568> ปริวาเรตฺวาน โพธิยํ

สทฺทหนฺโต ปทีปานิ อกรึ ตาวเทวหํ. <569>

ข้าพเจ้าได้ถวายประทีป แวดล้อมไว้ที่ต้นโพธิ์ ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเชื่ออยู่ จึงทำการบูชาด้วยประทีปไว้

ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ

อากาเส อุกฺกํ ธาเรนฺติ ทีปทานสฺสิทํ ผลํ.

ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใด ๆ คือจะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม ในกำเนิดนั้น ๆ เทวดาย่อมถือดวงไฟไว้ในอากาศ นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยประทีป

ติโรกุฏํ <570> ติโรเสลํ สมติคฺคยฺห ปพฺพตํ

สมนฺตา โยชนสตํ ทสฺสนํ อนุโภมหํ.

ข้าพเจ้าสามารถมองเห็นได้ทะลุฝา ทะลุกำแพงศิลา ทะลุภูเขาได้ร้อยโยชน์โดยรอบ

เตน กมฺมาวเสเสน ปตฺโตมฺหิ อาสวกฺขยํ

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ ทิปทินฺทสฺส สาสเน.

ด้วยผลกรรมที่เหลืออยู่นั้น ข้าพเจ้าเป็นผู้บรรลุความสิ้นอาสวะ

ข้าพเจ้าทรงร่างกายอันมีในภพสุดท้าย อยู่ในศาสนาของพระผู้มีพระภาค ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์

จตุตฺตึเส กปฺปสเต สตจกฺขุสนามกา

ราชาเหสุํ มหาเตชา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๓,๔๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่าสตจักษุ มีเดชมาก มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปญฺจทีปโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปญฺจทีปกตฺเถรสฺส อปทาน สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปัญจทีปกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปัญจทีปกเถราปทานที่ ๗ จบ