๗. ปัญจทีปกเถราปทาน (๕๗) เล่ม ๓๒

นัยว่า ท่านพระสปริวาราสนเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ สปริวาราสนเถราปทานที่ ๖

๗. ปัญจทีปกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปัญจทีปกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายประทีป

(ท่านพระปัญจทีปกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๕๙} [๕๐] เราเชื่อสนิทในพระสัทธรรมของพระปทุมุตตรพุทธเจ้า ผู้ทรง อนุเคราะห์สัตว์ทั้งปวง จึงได้เป็นผู้มีความเห็นตรง[๕๑] เราได้ถวายประทีปรายล้อมไว้ที่ต้นโพธิ์ ในครั้งนั้น เราศรัทธา อยู่จึงทำการบูชาด้วยประทีปที่ต้นโพธิ์

[๕๒] เราเข้าถึงกำเนิดใดๆ คือเป็นเทวดาหรือเป็นมนุษย์ก็ตาม ใน กำเนิดนั้น ๆ เทวดาย่อมถือดวงไฟไว้ในอากาศ นี้เป็นผลแห่ง การบูชาด้วยประทีป[๕๓] เรามองเห็นทะลุนอกฝา ทะลุนอกศิลา ทะลุภูเขาได้ ๑๐๐ โยชน์ โดยรอบ

[๕๔] ด้วยกรรมที่เหลืออยู่นั้น เราเป็นผู้บรรลุความสิ้นอาสวะ เรา ดำรงร่างกายเป็นชาติสุดท้ายอยู่ในศาสนาของพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เป็นจอมมนุษย์

[๕๕] ในกัปที่ ๓,๔๐๐ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามเหมือนกัน ว่าสตจักขุ มีเดชานุภาพมาก มีกำลังมาก[๕๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปัญจทีปกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการ ฉะนี้แล

จบ ปัญจทีปกเถราปทานที่ ๗

๘. ธชทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระธชทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายธงและบำรุง

(ท่านพระธชทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๐} [๕๗] เราร่าเริง มีจิตโสมนัส ได้ยกธงขึ้นปักไว้ที่ต้นโพธิ์ซึ่งเป็นต้น ไม้สูงสุด แห่งพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ[๕๘] เราเก็บใบโพธิ์ที่หล่นลงมาไปทิ้งข้างนอก เราได้ไหว้ต้นโพธิ์ อันอุดมเหมือนได้ถวายบังคมเฉพาะพระพักตร์พระสัมพุทธเจ้า[๕๙] ผู้หมดจดทั้งภายใน หมดจดทั้งภายนอก ผู้พ้นดีแล้ว หา อาสวะมิได้ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระทรงรู้ แจ้งโลก ผู้ควรรับเครื่องบูชา