๖. สปริวาราสนเถราปทาน (๕๖) เล่ม ๓๒

ปทุมุตฺตรพุทฺธสฺส ปิณฺฑปาตํ อทาสหํ

คนฺตฺวา กิลิฏฺฐกฏฺฐานํ มลฺลิกาหิ ปริกฺขิตํ <566> .

ข้าพเจ้าไปยังสถานที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่ง ที่ข้าพเจ้าประดับด้วยดอกมะลิซ้อน ได้ถวายบิณฑบาตแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ

ตมฺหาสนมฺหิ อาสีโน พุทฺโธ โลกคฺคนายโก

อกิตฺตยิ ปิณฺฑปาตํ อุชุภูโต สมาหิโต.

พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นผู้นำชั้นเลิศของโลก ทรงเป็นผู้ตรง มีพระหฤทัยตั้งมั่น ประทับนั่งบนอาสนะนั้นแล้ว ได้ทรงประกาศอานิสงส์บิณฑบาตว่า

ยถาปิ ภทฺทเก เขตฺเต พีชํ อปฺปมฺปิ โรปิตํ

สมฺมา ธารํ ปเวจฺฉนฺเต ผลํ โตเสติ กสฺสกํ.

พืชแม้จะมีประมาณน้อยที่ชาวนาปลูกลงในนาดี เมฆฝนเป็นอันมากโปรยลงมาอย่างพอเหมาะ ผลย่อมให้ชาวนายินดีได้ ฉันใด

ตเถวายํ ปิณฺฑปาโต สุเขตฺเต โรปิโต ตยา

ภเว นิพฺพตฺตมานมฺหิ ผลนฺเต โตสยิสฺสติ.

บิณฑบาตนี้ก็ฉันนั้น ท่านปลูกแล้วในนาดี ผลจักให้ท่านยินดีในภพที่ท่านเกิด

อิทํ วตฺวาน สมฺพุทฺโธ ชลชุตฺตมนามโก

ปิณฺฑปาตํ คเหตฺวาน ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข.

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ครั้นตรัสดังนี้แล้ว ทรงรับบิณฑบาต บ่ายพระพักตร์เสด็จหลีกไปทางทิศเหนือ

สํวุโต ปาติโมกฺขสฺมึ อินฺทฺริเยสุ จ ปญฺจสุ

ปวิเวกมนุยุตฺโต วิหรามิ อนาสโว.

ข้าพเจ้าสำรวมในพระปาติโมกข์และในอินทรีย์ ๕ หมั่นประกอบวิเวกอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สปริวาราสโน เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สปริวาราสนตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสปริวาราสนเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สปริวาราสนเถราปทานที่ ๖ จบ