พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · มันทารวปุปผิยวรรค
๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน (๓๗๐) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๗๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในมันทารวปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน มันทารวปุปผิยวรรค สลฬปุปผิยเถราปทาน (๓๗๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๕๖๓–๕๖๕
๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระสลฬปุปผิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกช้างน้าว
(ท่านพระสลฬปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๗๒} [๓๕] ในกาลนั้น เราเป็นกินนรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา ครั้งนั้น เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐกว่าเทวดา ผู้องอาจในหมู่นรชนเสด็จจงกรมอยู่[๓๖] เราได้เลือกเก็บดอกช้างน้าวมาถวายแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด พระมหาวีรเจ้าทรงสูดกลิ่นดอกช้างน้าวซึ่งมีกลิ่นหอม ดังดอกไม้ทิพย์แล้ว[๓๗] ในขณะที่เราดูอยู่นั้น พระมหาวีรสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้ทรงเป็นนายกของโลกทรงรับแล้วก็ทรงสูดกลิ่น
[๓๘] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสถวายบังคมพระองค์ผู้สูงสุดกว่าสัตว์ ประนมมือไหว้แล้วกลับขึ้นภูเขาอีก
[๓๙] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล
นัยว่า ท่านพระสลฬปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ สลฬปุปผิยเถราปทานที่ ๑๐
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. มันทารวปุปผิยเถราปทาน ๒. กักการุปุปผิยเถราปทาน
๓. ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน ๔. เกสรปุปผิยเถราปทาน
๕. อังโกลปุปผิยเถราปทาน ๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน
๗. อุททาลกปุปผิยเถราปทาน ๘. เอกจัมปกปุปผิยเถราปทาน
๙. ติมิรปุปผิยเถราปทาน ๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน
และมีคาถา ๔๐ คาถา
จบ มันทารวปุปผิยวรรคที่ ๓๗
๓๘. โพธิวันทนวรรค
๑. โพธิวันทกเถราปทาน
บุพประวัติของพระโพธิวันทกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการไหว้
(ท่านพระโพธิวันทกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๗๓} [๑] เราได้เห็นต้นแคฝอยงอกขึ้นบนพื้นดินงามรุ่งเรือง จึงห่มผ้า เฉวียงบ่าข้างหนึ่งแล้วประคองอัญชลีไหว้ต้นแคฝอย(ต้นไม้ตรัสรู้)[๒-๓] ครั้นประคองอัญชลีแล้วได้ตั้งใจเคารพต้นแคฝอยเสมือนว่าได้ ถวาย บังคมเฉพาะพระพักตร์พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่า วิปัสสีผู้บริสุทธิ์ ทั้งภายในทั้งภายนอก ผู้หลุดพ้นดีแล้ว ไม่มีอาสวะ ผู้ที่โลกบูชาแล้ว มีพระกรุณาญาณดังสาคร[๔] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ไหว้ไม้โพธิ์ใด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไหว้[๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระโพธิวันทกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ โพธิวันทกเถราปทานที่ ๑
จบ ๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน (๓๗๐)