๑. มันทารวิยเถราปทาน (๓๖๑) เล่ม ๓๒

ตาวตึสา อิธาคนฺตฺวา มงฺคโล นาม มาณโว

มนฺทารวํ คเหตฺวาน วิปสฺสิสฺส มเหสิโน.

ข้าพเจ้า(แปลงร่าง)เป็นมาณพชื่อว่ามงคล จากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ลงมายังมนุษยโลกนี้ ถือดอกมณฑารพ

สมาธินา นิสินฺนสฺส มตฺถเก ธารยึ อหํ

สตฺตาหํ ธารยิตฺวาน เทวโลกํ ปุนาคมึ.

มากั้นไว้เหนือพระเศียรของพระพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ประทับนั่งขัดสมาธิอยู่ ข้าพเจ้ากั้นอยู่ตลอด ๗ วันแล้ว จึงกลับมายังเทวโลกอีก

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ พุทฺธํ อภิปูชยึ <1253>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้บูชาพระพุทธเจ้าไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มนฺทารวปุปฺผิโย <1254> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

มนฺทารวปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระมันทารวปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้

มันทารวปุปผิยเถราปทานที่ ๑ จบ