๙. ติมิรปุปผิยเถราปทาน (๓๖๙) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อนุโสตํ วชามหํ

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ สาลราชํว ปุปฺผิตํ. <1264>

ข้าพเจ้าเที่ยวไปตามกระแสน้ำริมฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ได้เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส เหมือนต้นพญาไม้สาละมีดอกบานสะพรั่ง

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ปจฺเจกมุนิมุตฺตมํ

คเหตฺวา ติมิรํ ปุปฺผํ มตฺถเก โอกิรึ อหํ.

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ถือดอกดีหมีมาโปรยลงเหนือพระเศียร บูชาพระปัจเจกมุนีผู้สูงสุด

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ. 1

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติมิรปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ติมิรปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระติมิรปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ติมิรปุปผิยเถราปทานที่ ๙ จบ