๘. อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๐๘) เล่ม ๓๒

กานนํ วนโมคฺคยฺห อปฺปสทฺทํ นิรากุลํ

สีหาสนํ มยา ทินฺนํ อตฺถทสฺสิสฺส ตาทิโน.

ข้าพเจ้าเข้าป่าดงทึบที่เงียบสงัดไม่มีเสียงอื้ออึง ได้ถวายพระแท่นสีหาสน์ แด่พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสี ผู้คงที่

มาลาหตฺถํ คเหตฺวาน กตฺวา จ นํ ปทกฺขิณํ

สตฺถารํ ปยิรุปาสิตฺวา ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข.

ข้าพเจ้าถือดอกไม้กำหนึ่ง แล้วทำประทักษิณพระองค์ เข้าไปเฝ้าพระศาสดาแล้ว บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

เตน กมฺเมน ทิปทินฺท โลกเชฏฺฐ นราสภ

สนฺนิพฺพาเปมิ <694> อตฺตานํ ภวา สพฺเพ สมูหตา.

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ด้วยผลกรรมนั้น ข้าพระองค์ทำตนให้ดับสนิทได้ ภพทั้งปวงข้าพระองค์ก็ถอนได้แล้ว

อฏฺฐารส กปฺปสเต ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สีหาสนสฺสิทํ ผลํ.

ในกัป ๑๑๘ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพระองค์ได้ถวายทานไว้ครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายพระแท่นสีหาสน์

อิโต สตฺตกปฺปสเต สนฺนิพฺพาปกขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๐๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าสันนิพพาปกะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อาสนุปฏฺฐายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อาสนุปฏฺฐายกตฺเถรสฺส อปทานํ อฏฺฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอาสนุปัฏฐายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้

อาสนุปัฏฐายกเถราปทานที่ ๘ จบ