พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ภิกขทายิวรรค
๘. อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๐๘) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๘/๑๐ ในภิกขทายิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ภิกขทายิวรรค อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๐๘) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๔๗–๒๔๘
[๔๔] ด้วยการถวายพัดนี้และด้วยการนับถืออันไพบูลย์ ผู้นี้จะไม่เข้า ถึงทุคติเลยในแสนกัป”
[๔๕] ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามเหมือนกัน ว่าสุพพตะ ๓๘ พระองค์ ในกัปที่ ๒๙,๐๐๐ มีพระนามว่ามาลุตะ ๘ พระองค์[๔๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระนฬมาลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ นฬมาลิยเถราปทานที่ ๗
๘. อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระอาสนุปัฎฐายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายอาสนะทอง
(ท่านพระอาสนุปัฏฐายกเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)
{๑๑๐} [๔๗] ข้าพระองค์เข้าป่าชัฏที่สงัดเงียบ ไร้ความอากูล ได้ถวาย อาสนะทองแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอัตถทัสลี ผู้คงที่[๔๘] ข้าพระองค์ถือดอกไม้กำมือหนึ่งแล้วทำประทักษิณพระองค์เข้าไป เฝ้าพระศาสดาแล้วบ่ายหน้าไปทางทิศเหนือหลีกไป
[๔๙] ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน ด้วยผลกรรมนั้น ข้าพระองค์ทำตนให้ดับเย็นได้ ถอนภพทั้งหมดได้แล้ว[๕๐] ใน ๑,๘๐๐ กัป ข้าพระองค์ได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาสนะทอง[๕๑] ในกัปที่ ๗๐๐ กัปแต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มี พระนามว่าสันนิพาปกะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๕๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอาสนุปัฏฐายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล
จบ อาสนุปัฏฐายกเถราปทานที่ ๘
๙. พิฬาลิทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระพิฬาลิทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายมันมือเสือ
(ท่านพระพิฬาลิทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ดังนี้ว่า)
{๑๑๑} [๕๓] ในกาลนั้น เราอยู่บนเครื่องลาดใบไม้ ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ เราอยากอาหารก็นอนเสีย
จบ ๘. อาสนุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๐๘)