๗. อุจฉังคปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๗. อุจฉังคปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอุจฉังคปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกไม้หนึ่งพก

(ท่านพระอุจฉังคปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๗} [๑๔๒] ในกาลนั้น เราเป็นช่างดอกไม้อยู่ในนครพันธุมดี ได้เก็บดอกไม้ใส่เต็มพกแล้วไปยังตลาด[๑๔๓] สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงเป็นนายกของโลก มีภิกษุสงฆ์แวดล้อมแล้วเสด็จออกไปด้วยอานุภาพใหญ่[๑๔๔] เราได้เห็นพระวิปัสสีสัมพุทธเจ้าผู้ยังโลกให้สว่างไสว ผู้ยังโลกให้ข้ามพ้น จึงหยิบดอกไม้ออกจากพกบูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด[๑๔๕] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดไว้ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๔๖-๑๔๘] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระอุจฉังคปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อุจฉังคปุปผิยเถราปทานที่ ๗

๘. ยาคุทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระยาคุทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายข้าวต้ม

(ท่านพระยาคุทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘} [๑๔๙) ในกาลนั้น เราได้พาแขกมาบ้าน เห็นแม่น้ำเต็มฝั่งจึงเข้าไปยังสังฆาราม

[๑๕๐] ภิกษุทั้งหลายผู้ถือการอยู่ป่าเป็นวัตร รักษาธุดงค์ ยินดีในฌาน มีจีวรเศร้าหมอง ชอบสงัด เป็นนักปราชญ์ ท่านกำลังอยู่ในสังฆาราม[๑๕๑] ท่านเหล่านั้นเป็นผู้หลุดพ้นดีแล้ว เป็นผู้คงที่ ได้งดการติดต่อเสียแล้ว ในเวลาที่แม่นํ้าถูกกั้นด้วยน้ำ ท่านไม่ได้ไปบิณฑบาต[๑๕๒] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส เกิดปีติปราโมทย์ ประนมมือ ประคองข้าวสาร(ต้มแล้ว)ได้ถวายยาคุทาน[๑๕๓] เราเลื่อมใสถวายข้าวยาคูที่เราต้มด้วยมือทั้งสองของตน ปรารภแต่เฉพาะกรรมของตัว ได้เข้าถึงภพดาวดีงส์แล้ว[๑๕๔] วิมานที่สำเร็จด้วยแก้วมณีได้เกิดแก่เราในหมู่เทพชั้นไตรทศ เราประกอบด้วยหมู่เทพนารีบันเทิงอยู่ในวิมานอันอุดม[๑๕๕] เราได้เป็นจอมเทวดาเสวยรัชสมบัติในเทวโลก ๓๓ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเสวยราชสมบัติใหญ่ ๓๐ ครั้ง