๔. อโธปุปผิยเถราปทาน (๘๔) เล่ม ๓๒

๔. อโธปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอโธปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกไม้บูชา

(ท่านพระอโธปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๖} [๒๒] ภิกษุชื่ออภิภูนั้นเป็นอัครสาวกของพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี มีอานุภาพมาก บรรลุวิชชา ๓ เข้าไปสู่ภูเขาหิมวันต์[๒๓] ในกาลนั้น แม้เราก็เป็นฤๅษีผู้ชำนาญในอัปปมัญญาและฤทธิ์ อยู่ในอาศรมอันน่ารื่นรมย์ใกล้ภูเขาหิมวันต์[๒๔] เราปรารถนาภูเขาอย่างยิ่งเหมือนนกในอากาศปรารถนาอากาศ ฉะนั้น เราเก็บดอกไม้ที่เชิงภูเขาแล้วจึงมายังภูเขา[๒๕] เราหยิบเอาดอกไม้ ๗ ดอกมาโปรยลงเหนือศีรษะ และเราอันภิกษุผู้แกล้วกล้านั้นแลดูแล้วเดินบ่ายหน้าไปทางทิศปราจีน[๒๖] เราถึงอาศรมแล้วจัดแจงที่อยู่ ถือเอาหาบบริขารแล้วเดินไป ตามระหว่างภูเขา

[๒๗] งูเหลือมที่ร้ายกาจมีกำลังมากรัดเรา เราระลึกถึงบุพกรรมแล้ว ได้ทำกาละ ณ ที่นั้นเอง

[๒๘] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชา ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้[๒๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระอโธปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อโธปุปผิยเถราปทานที่ ๔

๕. รังสิสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระรังสิสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายบังคม

(ท่านพระรังสิสัญญกเถระรูปที่ ๑ ได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๗} [๓๐] เมื่อก่อนเราอยู่ที่ภูเขาหิมวันต์ เรานุ่งห่มหนังสัตว์อยู่ในระหว่างภูเขา

[๓๑] เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้ามีพระฉวีวรรณดังทองคำดังดวงอาทิตย์ แผ่รังสีเสด็จเข้าแนวป่า งามเหมือนต้นพญาสาละที่มีดอกบานสะพรั่ง[๓๒] เราจึงยังจิตให้เลื่อมใสในรัศมีแล้วนั่งกระหย่งประนมมือถวาย บังคมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณ อันยิ่งใหญ่ด้วยเศียรเกล้า[๓๓] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในรัศมี[๓๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล