๓. นิปันนัญชลิกเถราปทาน (๘๓) เล่ม ๓๒

๓. นิปันนัญชลิกเถราปทาน

บุพประวัติของพระนิปันนัญชลิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการนอนประนมมือไหว้ด้วยจิตเลื่อมใส

(ท่านพระนิปันนัญชลิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๕} [๑๖] เราเป็นไข้หนักนั่งพักอยู่ที่โคนไม้ ถึงความเป็นผู้น่าสงสาร อย่างยิ่งอยู่ที่ป่าใหญ่

[๑๗] พระศาสดาพระนามว่าติสสะทรงอาศัยความกรุณาเสด็จมาหาเรา เรานั้นนอนอยู่ได้ประนมมือขึ้นเหนือเศียรเกล้า[๑๘] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ได้ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้า ผู้สูงสุดกว่าสรรพสัตว์แล้วได้ทำกาละในที่นั้น[๑๙] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายบังคมพระพุทธเจ้าผู้เป็นอุดมบุรุษใด ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายบังคม[๒๐] ในกัปที่ ๕ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่ามหาสิขะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๒๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระนิปันนัญชลิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ นิปันนัญชลิกเถราปทานที่ ๓

๔. อโธปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอโธปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกไม้บูชา

(ท่านพระอโธปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๖} [๒๒] ภิกษุชื่ออภิภูนั้นเป็นอัครสาวกของพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี มีอานุภาพมาก บรรลุวิชชา ๓ เข้าไปสู่ภูเขาหิมวันต์[๒๓] ในกาลนั้น แม้เราก็เป็นฤๅษีผู้ชำนาญในอัปปมัญญาและฤทธิ์ อยู่ในอาศรมอันน่ารื่นรมย์ใกล้ภูเขาหิมวันต์[๒๔] เราปรารถนาภูเขาอย่างยิ่งเหมือนนกในอากาศปรารถนาอากาศ ฉะนั้น เราเก็บดอกไม้ที่เชิงภูเขาแล้วจึงมายังภูเขา[๒๕] เราหยิบเอาดอกไม้ ๗ ดอกมาโปรยลงเหนือศีรษะ และเราอันภิกษุผู้แกล้วกล้านั้นแลดูแล้วเดินบ่ายหน้าไปทางทิศปราจีน[๒๖] เราถึงอาศรมแล้วจัดแจงที่อยู่ ถือเอาหาบบริขารแล้วเดินไป ตามระหว่างภูเขา

[๒๗] งูเหลือมที่ร้ายกาจมีกำลังมากรัดเรา เราระลึกถึงบุพกรรมแล้ว ได้ทำกาละ ณ ที่นั้นเอง

[๒๘] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชา ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้[๒๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล