๔. อโธปุปผิยเถราปทาน (๘๔) เล่ม ๓๒

อภิภู นาม โส ภิกฺขุ สิขิโน อคฺคสาวโก

มหานุภาโว เตวิชฺโช หิมวนฺตํ อุปาคมิ.

ภิกษุชื่ออภิภูนั้น ได้วิชชา ๓ มีอานุภาพมาก เป็นอัครสาวกของพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี เข้าไปยังภูเขาหิมพานต์

อหมฺปิ หิมวนฺตมฺหิ รมณียสฺสเม อิสิ

วสามิ อปฺปมญฺญาสุ อิทฺธีสุ จ ตทา วสี.

ครั้งนั้น แม้ข้าพเจ้าก็บวชเป็นฤๅษี เป็นผู้ชำนาญในอัปปมัญญาและฤทธิ์ อาศัยอยู่ในอาศรมที่น่ารื่นรมย์ ใกล้ภูเขาหิมพานต์

ปกฺขิชาโต วิยากาเส ปพฺพตํ อภิปตฺถยึ <644>

อโธปุปฺผํ คเหตฺวาน อาคจฺฉึ <645> ปพฺพตํ อหํ.

ข้าพเจ้าปรารถนาภูเขาอย่างยิ่ง เปรียบเหมือนนกในอากาศปรารถนาอากาศฉะนั้น ข้าพเจ้าเก็บดอกไม้ที่เชิงภูเขาแล้วจึงมายังภูเขา

สตฺต ปุปฺผานิ คณฺหิตฺวา มตฺถเก โอกิรึ อหํ

อาโลกิโต <646> จ วีเรน ปกฺกามึ ปาจินามุโข.

ข้าพเจ้าหยิบดอกไม้ ๗ ดอก มาโปรยลงเหนือศีรษะ(ของพระเถระ) ผู้อันพระภิกษุผู้มีความแกล้วกล้าแลดู ก็บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศตะวันออก

อาวาสํ อภิสชฺโฌสึ ปตฺวาน อสฺสมํ อหํ

ขาริภารํ คเหตฺวาน ปายาสึ <647> ปพฺพตนฺตรํ.

ข้าพเจ้าถึงอาศรมแล้ว จัดแจงที่อยู่ คอนสาแหรกบริขาร เดินไปตามระหว่างภูเขา

อชคโรปิ มํ ปีเฬสิ โฆรรูโป มหพฺพโล

ปุพฺพกมฺมํ สริตฺวาน ตตฺถ กาลํกโต อหํ.

งูเหลือมเป็นสัตว์ร้ายกาจ มีกำลังมาก ได้รัดข้าพเจ้า ข้าพเจ้าระลึกถึงบุพกรรม แล้วได้สิ้นชีวิตในที่นั้นเอง

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อโธปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อโธปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอโธปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อโธปุปผิยเถราปทานที่ ๔ จบ