๑. ติมิรปุปผิยเถราปทาน (๘๑) เล่ม ๓๒

๙. ติมิรปุปผิยวรรค

๑. ติมิรปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระติมิรปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกดีหมี

(ท่านพระติมิรปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๓} [๑] เราเที่ยวไปตามกระแสน้ำใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ได้เห็นพระสมณะผู้ผ่องใสไม่ขุ่นมัวนั่งอยู่

[๒] เราจึงยังจิตให้เลื่อมใสในพระสมณะนั้น แล้วจึงได้คิดอย่างนี้ ในกาลนั้นว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้านี้ทรงข้ามได้เองแล้วจักยังสรรพสัตว์ให้ข้าม ทรงฝึกฝนได้เองแล้วจักทรงฝึกฝนสรรพสัตว์[๓] ทรงเบาพระทัยได้เองแล้วจักทรงยังสรรพสัตว์ให้เบาใจ ทรงสงบได้เองแล้วจักทรงยังสรรพสัตว์ให้สงบ ทรงพ้นได้เองแล้ว จักทรงยังสรรพสัตว์ให้พ้น ทรงดับเย็นได้เองแล้วจักทรงยังสรรพสัตว์ให้ดับเย็น”[๔] ครั้นเราคิดอย่างนี้แล้วได้ถือเอาดอกดีหมี มาโปรยเหนือพระเศียรแห่งพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ในกาลนั้น

[๕] เราประนมมือไหว้และทำประทักษิณพระองค์ ถวายบังคมพระยุคลบาทของพระศาสดาแล้วจึงหลีกไปยังทิศอื่น

[๖] พญาเนื้อได้เบียดเบียนเราผู้พอไปแล้วไม่นาน เราเดินไปตามริมเหวได้ตกลงไปในเหวนั้นนั่นเอง[๗] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราบูชาด้วยดอกไม้ใด ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๘] ในกัปที่ ๕๖ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามว่ามหารหะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านติมิรปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ติมิรปุปผิยเถราปทานที่ ๑

๒. คตสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระคตสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกนังคลกี ๗ ดอก

(ท่านพระคตสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๔} [๑๐] เรามีอายุ ๗ ขวบโดยกำเนิดก็ได้บวชเป็นบรรพชิต มีใจเลื่อมใส ได้ถวายบังคมพระยุคลบาทของพระศาสดา