พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ติมิรปุปผิยวรรค
๒. คตสัญญกเถราปทาน (๘๒) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในติมิรปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ติมิรปุปผิยวรรค คตสัญญกเถราปทาน (๘๒) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๑๖–๒๑๘
[๖] พญาเนื้อได้เบียดเบียนเราผู้พอไปแล้วไม่นาน เราเดินไปตามริมเหวได้ตกลงไปในเหวนั้นนั่นเอง[๗] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราบูชาด้วยดอกไม้ใด ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๘] ในกัปที่ ๕๖ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามว่ามหารหะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านติมิรปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ ติมิรปุปผิยเถราปทานที่ ๑
๒. คตสัญญกเถราปทาน
บุพประวัติของพระคตสัญญกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกนังคลกี ๗ ดอก
(ท่านพระคตสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๘๔} [๑๐] เรามีอายุ ๗ ขวบโดยกำเนิดก็ได้บวชเป็นบรรพชิต มีใจเลื่อมใส ได้ถวายบังคมพระยุคลบาทของพระศาสดา
[๑๑] เราได้โยนดอกนังคลกี ๗ ดอกไปในอากาศ อุทิศเฉพาะ พระพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะผู้ทรงพระคุณไม่มีที่สุดดังสาคร[๑๒] เรามีใจยินดีและเลื่อมใสบูชาหนทางที่พระสุคตเสด็จดำเนินไป ได้ประนมมือไหว้ด้วยมือทั้งสองของตน
[๑๓] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราจึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๔] ในกัปที่ ๘ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าอัคคิสิขะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๑๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระคตสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ คตสัญญกเถราปทานที่ ๒
- ๑ดอกนังคลกี ดอกไม้ที่เกิดในรอยไถ ดอกดิน
๓. นิปันนัญชลิกเถราปทาน
บุพประวัติของพระนิปันนัญชลิกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการนอนประนมมือไหว้ด้วยจิตเลื่อมใส
(ท่านพระนิปันนัญชลิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๘๕} [๑๖] เราเป็นไข้หนักนั่งพักอยู่ที่โคนไม้ ถึงความเป็นผู้น่าสงสาร อย่างยิ่งอยู่ที่ป่าใหญ่
[๑๗] พระศาสดาพระนามว่าติสสะทรงอาศัยความกรุณาเสด็จมาหาเรา เรานั้นนอนอยู่ได้ประนมมือขึ้นเหนือเศียรเกล้า[๑๘] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ได้ถวายบังคมพระสัมพุทธเจ้า ผู้สูงสุดกว่าสรรพสัตว์แล้วได้ทำกาละในที่นั้น[๑๙] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายบังคมพระพุทธเจ้าผู้เป็นอุดมบุรุษใด ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายบังคม[๒๐] ในกัปที่ ๕ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่ามหาสิขะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๒๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระนิปันนัญชลิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ นิปันนัญชลิกเถราปทานที่ ๓
จบ ๒. คตสัญญกเถราปทาน (๘๒)