arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ฉัตตวรรค

๖. อนุโลมทายกเถราปทาน (๑๔๖) เล่ม ๓๒

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในฉัตตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ฉัตตวรรค อนุโลมทายกเถราปทาน (๑๔๖) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๐๓–๓๐๔

หน้า ๓๐๓

[๒๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอุมมาปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อุมมาปุปผิยเถราปทานที่ ๕

๖. อนุโลมทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอนุโลมทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการทำไพทีโพธิพฤกษ์

(ท่านพระอนุโลมทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๔๘} [๒๖] เราได้ทำไพทีโพธิพฤกษ์แห่งพระมุนีพระนามว่าอโนมทัสสี เรา ใส่ก้อนปูนขาวแล้ว ได้ทำงานด้วยมือของตนเอง[๒๗] พระศาสดาพระนามว่าอโนมทัสสีผู้อุดมกว่านรชนทอดพระเนตร เห็นกุศลกรรมที่เราทำดีแล้วนั้น ประทับอยู่ในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า[๒๘] “ด้วยกรรมคือการฉาบทาปูนขาวนี้และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ผู้นี้จะได้เสวยสมบัติแล้ว จักทำที่สุดทุกข์ได้”

หน้า ๓๐๔

[๒๙] เราเป็นผู้มีสีหน้าผ่องใส มีจิตมีอารมณ์แน่วแน่ มีจิตมั่นคง ดำรงร่างกายนี้เป็นชาติสุดท้ายอยู่ในศาสนาแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า[๓๐] ในกัปที่ ๑๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าสัมปัสสนะ บริบูรณ์ ไม่บกพร่อง มีกำลังมาก[๓๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอนุโลมทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อนุโลมทายกเถราปทานที่ ๖

๗. มัคคทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระมัคคทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการทำหนทาง

(ท่านพระมัคคทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๔๙} [๓๒] พระสัมพุทธเจ้าผู้มีพระจักษุเสด็จขึ้นท่านํ้าแล้วเสด็จดำเนินไปป่า เราได้พบพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะมีพระลักษณะอัน ประเสริฐพระองค์นั้น[๓๓] เราถือเอาจอบและบุ้งกี๋มาปราบหนทางให้ราบเรียบ เราถวาย บังคมพระศาสดาแล้ว ทำจิตของตนให้เลื่อมใส

จบ ๖. อนุโลมทายกเถราปทาน (๑๔๖)