๖. อนุโลมทายกเถราปทาน (๑๔๖) เล่ม ๓๒

อโนมทสฺสิสฺส มุนิโน โพธิเวท อกาสหํ

สุธาย ปิณฺฑํ ทตฺวาน ปาณิกมฺมํ อกาสหํ.

ข้าพเจ้าได้ทำแท่นบูชาที่ต้นโพธิ์ของพระมุนีพระนามว่าอโนมทัสสี ข้าพเจ้าใส่ก้อนปูนขาวแล้ว ปาดให้เกลี้ยงด้วยเกรียง (ของตนเอง)

ทิสฺวา ตํ สุกตํ กมฺมํ อโนมทสฺสี นรุตฺตโม

ภิกฺขุสํเฆ ฐิโต สตฺถา อิมํ คาถํ อภาสถ.

พระศาสดาพระนามว่าอโนมทัสสีผู้สูงสุดแห่งนรชน ทอดพระเนตรเห็นกรรมที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้ดีนั้น ประทับยืนอยู่ในท่ามกลางหมู่ภิกษุ ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า

อิมินา สุธกมฺเมน เจตนาปณิธีหิ จ

สมฺปตฺตึ อนุโภตฺวาน ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสติ.

ด้วยผลกรรมคือการฉาบด้วยปูนขาวนี้ และด้วยการตั้งเจตนาไว้มั่น ผู้นี้จักได้เสวยสมบัติแล้วทำที่สุดทุกข์ได้

ปสนฺนมุขวณฺโณมฺหิ เอกคฺโค สุสมาหิโต

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน.

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีสีหน้าผ่องใส เป็นผู้มีจิตมีอารมณ์เดียว มีใจตั้งมั่นด้วยดี ทรงร่างกายอันมีในภพสุดท้ายอยู่ ในศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

อิโต กปฺปสเต อาสึ ปริปุณฺโณ อนูนโก <809>

ราชา สมฺปสฺสโน <810> นาม จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าสัมปัสสนะ บริบูรณ์ ไม่บกพร่อง มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐ

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อนุเลปทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อนุเลปทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอนุโลมทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อนุโลมทายกเถราปทานที่ ๖ จบ