พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ฉัตตวรรค
๑๐. ปัลลังกทายกเถราปทาน (๑๕๐) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในฉัตตวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
ปัลลังกทายกเถราปทานที่ ๑๐ (๑๕๐)
ว่าด้วยผลแห่งการถวายบัลลังก์
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ฉัตตวรรค ปัลลังกทายกเถราปทาน (๑๕๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
สุเมธสฺส ภควโต โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน
ปลฺลงฺโก หิ มยา ทินฺโน สอุตฺตรสปจฺฉโท ฯ
สตฺตรตนสมฺปนฺโน ปลฺลงฺโก อาสิ โส ตทา
มม สงฺกปฺปมญฺญาย นิพฺพตฺตติ สทา มม ฯ
ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ ยํ ปลฺลงฺกมททินฺตทา
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปลฺลงฺกสฺส อิทํ ผลํ ฯ
วีสกปฺปสหสฺสมฺหิ สุวณฺณาภา ตโย ชนา
สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปลฺลงฺกทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ
ปลฺลงฺกทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
อุทฺทานํ
ฉตฺตถมฺโภ จ เวที จ ปริวารุมฺมปุปฺผิโย
อนุโลโม จ มคฺโค จ ผลโก จ วฏํสโก
ปลฺลงฺกทายิ คาถาโย ฉปฺปญฺญาส ปกิตฺติตา ฯ
ฉตฺตวคฺโค ปณฺณรสโม ฯ
ก็เราได้ถวายบัลลังก์พร้อมทั้งผ้าสำหรับปิดเบื้องบน (เพดาน) แด่พระผู้มีพระภาคพระนามว่าสุเมธ เชษฐบุรุษของโลก ผู้คงที่ ในกาลนั้น บัลลังก์นั้น ได้เป็นบัลลังก์ประกอบด้วยแก้ว ๗ ประการ รู้ความดำริของเราย่อมเกิดขึ้นแก่เราทุกเมื่อ ใน ๓ หมื่นกัลปแต่กัลปนี้ เราได้ถวายบัลลังก์ใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลการถวายบัลลังก์ ในกัลปที่ ๒ หมื่น แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ พระองค์ทรงพระนามว่าสุวรรณภา ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมากคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
ทราบว่า ท่านพระปัลลังกทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.
จบ ปัลลังกทายกเถราปทาน.
----------
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. อธิฉัตติยเถราปทาน ๒. ถัมภาโรปกเถราปทาน
๓. เวทิการกเถราปทาน ๔. สปริวาริยเถราปทาน
๕. อุมมาปุปผิยเถราปทาน ๖. อนุโลมทายกเถราปทาน
๗. มรรคทายกเถราปทาน ๘. ผลกทายกเถราปทาน
๙. วฏังสกิยเถราปทาน ๑๐. ปัลลังกทายกเถราปทาน
บัณฑิตประกาศคาถา ๕๖ คาถา.
จบ ฉัตตวรรคที่ ๑๕.
จบ ๑๐. ปัลลังกทายกเถราปทาน (๑๕๐)