พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · กุมุทวรรค
๕. สีหาสนทายกเถราปทาน (๑๗๕) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในกุมุทวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน กุมุทวรรค สีหาสนทายกเถราปทาน (๑๗๕) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๓๕–๓๓๖
๕. สีหาสนทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระสีหาสนทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายอาสนะทองและบูชาด้วยของหอม
(ท่านพระสีหาสนทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๗๗} [๒๑] เมื่อพระโลกนาถผู้นายกพระนามว่าปทุมุตตระเสด็จนิพพานแล้ว เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้ถวายอาสนะทอง[๒๒] และเราได้บูชาด้วยของหอมและดอกไม้เป็นอันมาก ด้วยคิดว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงนำความสุขมาให้ในโลก คนเป็นอัน มากทำการบูชาในพระองค์แล้วย่อมเย็นใจ”[๒๓] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสไหว้พระโพธิพฤกษ์อันอุดมแล้ว ไม่ เข้าถึงทุคติเลยตลอดแสนกัป
[๒๔] ในกัปที่ ๑๕,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าสิลุจจยะ[๒๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสิหาสนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ สีหาสนทายกเถราปทานที่ ๕
๖. มัคคทัตติกเถราปทาน
บุพประวัติของพระกุมุทมาลิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการโปรยดอกไม้
(ท่านพระกุมุทมาลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๗๘} [๒๖] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าอโนมทัสสีผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้ องอาจในหมู่นรชน เสด็จจงกรมอยู่ในที่โล่งเพื่อประโยชน์สุข ในปัจจุบัน[๒๗] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้ายกพระบาทขึ้น ดอกไม้ก็ลอยอยู่งดงาม เหนือพระเศียรของพระพุทธเจ้า เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส ถวายบังคมแล้วจึงโปรยดอกไม้[๒๘] ในกัปที่ ๒๐,๐๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕ พระองค์ มีพระนามว่าปุปผฉทนิยะเหมือนกัน มีกำลังมาก[๒๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระมัคคทัตติกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ มัคคทัตติกเถราปทานที่ ๖
จบ ๕. สีหาสนทายกเถราปทาน (๑๗๕)