๕. สีหาสนทายกเถราปทาน (๑๗๕) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ ปทุมุตฺตรนายเก

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน สีหาสนมทาสหํ.

เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ทรงเป็นผู้นำ เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ถวายพระแท่นสีหาสน์

พหูหิ คนฺธมาเลหิ ทิฏฺฐธมฺมสุขาวเห <861>

ตตฺถ ปูชํ กริตฺวาน <862> นิพฺพายติ พหุชฺชโน.

ชนจำนวนมาก ทำการบูชาด้วยของหอมและดอกไม้มากมาย ที่พระแท่นสีหาสน์อันนำความสุขมาให้ในปัจจุบัน แล้วสงบเย็น

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน วนฺทิตฺวา โพธิมุตฺตมํ

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นุปปชฺชหํ.

ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ไหว้ต้นโพธิ์ที่ประเสริฐแล้ว ไม่ไปเกิดในทุคติเลยตลอด ๑๐๐,๐๐๐ กัป

ปนฺนรสสหสฺสมฺหิ กปฺปานํ อฏฺฐ อาสุ เต

สิลุจฺจยสนามา จ ราชาโน จกฺกวตฺติโน.

ในกัปที่ ๑,๐๑๕ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ ชาติ มีพระนามว่าสิลุจจยะ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สีหาสนทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สีหาสนทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสีหาสนทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สีหาสนทายกเถราปทานที่ ๕ จบ