๖. มัคคทัตติกเถราปทาน (๑๗๖) เล่ม ๓๒

อโนมทสฺสี ภควา ทิปทินฺโท นราสโภ

ทิฏฺฐธมฺมสุขตฺถาย อพฺโภกาสมฺหิ จงฺกมิ.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอโนมทัสสี ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ทรงองอาจกว่านรชน เสด็จจงกรมอยู่ในที่แจ้ง เพื่อประโยชน์สุขในปัจจุบัน

อุทฺธเต ปาเท ปุปฺผานิ โสภํ มุทฺธนิ ติฏฺฐเร.

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน วนฺทิตฺวา ปุปฺผโมกิรึ.

เมื่อพระผู้มีพระภาคยกพระบาทขึ้น ดอกไม้งดงามลอยอยู่เหนือพระเศียร ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ถวายอภิวาทแล้ว จึงโปรยดอกไม้

วีสกปฺปสหสฺสมฺหิ อิโต ปญฺจ ชนา อหุํ

ปุปฺผจฺฉทนิยา นาม จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๒๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕ ชาติ พระนามว่าปุปผฉทนิยะ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มคฺคทตฺติโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

มคฺคทตฺติกตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระมัคคทัตติกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

มัคคทัตติกเถราปทานที่ ๖ จบ