๒. นิสเสณีทายกเถราปทาน (๑๗๒) เล่ม ๓๒

โกณฺฑญฺญสฺส ภควโต โลกนาถสฺส <857> ตาทิโน

อาโรหตฺถาย ปาสาทํ นิสฺเสณี การิตา มยา.

ข้าพเจ้าให้สร้างบันไดสำหรับเสด็จขึ้นปราสาท ถวายพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโกณฑัญญะ ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ผู้คงที่

เตน จิตฺตปฺปสาเทน อนุโภตฺวาน สมฺปทา

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน.

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าเสวยสมบัติแล้ว ทรงร่างกายอันมีในภพสุดท้ายอยู่ ในศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

เอกตฺตึสมฺหิ กปฺปานํ สหสฺสมฺหิ ตโย อหุํํ <858>

สมฺพหุลา นาม ราชาโน จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ ชาติ พระนามว่าสัมพหุละ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นิสฺเสณิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

นิสฺเสณิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระนิสเสณิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

นิสเสณิทายกเถราปทานที่ ๒ จบ