๖. โพธิอุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๘๖) เล่ม ๓๒

นคเร รมฺมวติยา อาสึ มุรชวาทโก

นิจฺจุปฏฺฐานยุตฺโตมฺหิ คโตหํ โพธิมุตฺตมํ.

ข้าพเจ้าเป็นคนตีตะโพนอยู่ในกรุงรัมมวดี จึงไปยังต้นโพธิ์ที่ประเสริฐ ประกอบทำการบำรุงเป็นนิตย์

สายํ ปาตํ อุปฏฺฐิตฺวา สุกฺกมูเลน โจทิโต

อฏฺฐารเส กปฺปสเต ทุคฺคตึ นุปปชฺชหํ.

ข้าพเจ้าบำรุงทั้งเวลาเย็นและเวลาเช้า ถูกกุศลมูลตักเตือนแล้ว จึงไม่ไปเกิดในทุคติเลยตลอด ๑๑๘ กัป

ปณฺณรเส กปฺปสเต อิโตโหสึ <882> ชนาธิโป

ทมโถ นาม <883> นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๑๕ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่าทมถะ เป็นใหญ่ในหมู่ชน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โพธิอุปฏฺฐายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

โพธิอุปฏฺฐากยตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระโพธิอุปัฏฐายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้

โพธิอุปัฏฐายกเถราปทานที่ ๖ จบ