๖. โพธิอุปัฏฐายกเถราปทาน (๑๘๖) เล่ม ๓๒

นัยว่า ท่านพระอิสิมุคคทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อิสิมุคคทายกเถราปทานที่ ๕

๖. โพธิอุปัฏฐายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโพธิอุปัฏฐายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบำรุงต้นพระโพธิพฤกษ์

(ท่านพระโพธิอุปัฏฐายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๘๘} [ ๓๐] เราเป็นคนตีตะโพนอยู่ในพระนครรัมมวดี เราไปยังต้น พระโพธิพฤกษ์อันอุดม ประกอบการบำรุงเป็นนิจ[๓๑] เราบำรุงทั้งเวลาเย็น ทั้งเวลาเช้า อันกุศลมูลตักเตือนแล้ว ไม่เข้าถึงทุคติเลย ตลอด ๑,๘๐๐ กัป[๓๒] ในกัปที่ ๑,๕๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็น จอมแห่งชน มีพระนามว่าทมถะ มีกำลังมาก[๓๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และ อภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระโพธิอุปัฏฐายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ โพธิอุปัฏฐายกเถราปทานที่ ๖

๗. เอกจินติกเถราปทาน

บุพประวัติของพระเอกจินติกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการที่กุศลตักเตือน

(ท่านพระเอกจินติกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๘๙} [๓๔] ในกาลใด เทวดาจะจุติจากหมู่เทพเพราะสิ้นอายุ ในกาลนั้น เทวดาผู้พลอยยินดีย่อมเปล่งเสียงออก ๓ ประการว่า[๓๕] “ท่านผู้เจริญ ท่านจากที่นี้จงไปสู่สุคติ สู่ความเป็นสหายของมนุษย์ เป็นมนุษย์แล้ว จงได้ศรัทธาอันยอดเยี่ยมในพระสัทธรรม[๓๖] ศรัทธาของท่านตั้งมั่นลงแล้วจะเกิดเป็นมูลเค้า เป็นที่พึ่ง จงมั่นคงในพระสัทธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าประกาศดีแล้ว ตลอดชีวิต[๓๗] จงทำกุศลด้วยกาย จงทำกุศลด้วยวาจา จงทำกุศลด้วยใจให้มาก จงทำความไม่เบียดเบียน จงทำความไม่มีอุปธิ[๓๘] จงทำบุญให้ยิ่งไปกว่านั้นด้วยการให้ทานให้มาก จงชักชวน ผู้อื่นให้ตั้งมั่นในพรหมจรรย์ อันเป็นสัทธรรมอย่างประเสริฐ”[๓๙] หมู่เทวดาผู้รู้แจ้งย่อมอนุโมทนากะเทวดาผู้จะจุติด้วยความอนุเคราะห์นี้ สั่งว่า “จงมาบ่อย ๆ นะเทวดา”[๔๐] ในกาลนั้น เมื่อหมู่เทวดามาชุมนุมกัน ข้าพระองค์เกิดความ สลดใจว่า “เราจุติจากนี้แล้ว จักไปสู่กำเนิดอะไรหนอ”