๓. โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

โกรัณฑปุปผิยเถราปทานที่ ๓ (๔๙๓)

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาบังสุกุล

[๘๓] เมื่อก่อน เรากับบิดาและปู่ เป็น

คนทำงานในป่า เลี้ยงชีพด้วยฆ่าปศุสัตว์

กุศลกรรมของเราไม่มี

พระผู้นำชั้นเยี่ยมของโลกพระนามว่า

ติสสะ ผู้มีพระปัญญาจักษุ ทรงแสดงรอยพระบาท๓ รอยไว้ใกล้ที่อยู่ของเรา ด้วยทรงพระอนุ-เคราะห์

เราเห็นรอยพระบาทของพระศาสดาพระ-นามว่า ติสสะ ที่ทรงเหยียบไว้ เป็นผู้ร่าเริง มีจิตบันเทิง ยังจิตให้เลื่อมใสในรอยพระบาท

เราเห็นต้นหงอนไก่งอกงามอยู่มีดอกบาน

จึงเก็บใส่ผอบมาบูชารอยพระบาทอันประเสริฐสุด

ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการ

ตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้ว ได้ไป

สวรรค์ชั้นดาวดึงส์

เราเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือเป็นเทวดาหรือมนุษย์ในกำเนิดนั้น ๆ เรามีผิวพรรณเหมือนดอกหงอนไก่ มีรัศมีซ่านออกจากตัว

ในกัปที่ ๙๒ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชารอยพระพุทธบาท

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว...คำสอนของ

พระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโกรัณฑปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบโกรัณฑปุปผิยเถราปทาน

กิงสุกปุปผิยเถราปทานที่ ๔ (๔๙๔)

ว่าด้วยผลแห่งการถาวายดอกทองกวาว

[๘๔] เราเห็นต้นทองกวาวมีดอก จึง

ประนมกรอัญชลี นึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ

สุด แล้วบูชาในอากาศ

ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการ

ตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว...คำสอนของ

พระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.